Page 362

۳۵۰ تو هم ار حد دور داری ز خویش الم نآیدت در دل از جان ریش نفسه منه في عناء والناس منه في راحة اتعب نفسه لاخرة واداح الناس من نفسه نفس او اند و ر نجست و مردم از دور راحت بر نجباند نفس خود را برای عقبی او آسایش دهد مردم را از نفس خود سپارند خود را برنج و عنا که راحت بود بهر خلق خدا سپارند بار بخود انفس پاک نباشند تا خلق اندوهناک تو سر حقیقت بیابی اگر ازین سر معنی شوی با خبر که در خلق انسان دوام جهان بقای جهان نیز ز انسان چو سر رشته شد از خدای کریم برای نگاه و امان نعیم ز کن چون وجود همه عالم است چه دانی جهان از چه رو قایم است چو از کاف و نونست خلق کریم ز کن گشته موجود جمله نعیم بود عظمت کاف و نون انچنان که زین هر دو آمد وجود جهان ازین هر دو مخلوق خواں و زهی سر و پیدایش روزگار بهر یک ازینصورت کاف و نون بخدمت معین جو دی فزون که دارند حق عقوش ادا بسان مقدر نزد خدا