Page 302

۲۹۰ زغفلت همه دور و و ازغرور زخلُق نکو حاصل شان سُرور چو ترک همه خوی بُد می‌کنند ازینره نگه دینِ خُود می‌کنند نگهداشته دینِ شان درامان به آثمامه زین مُهلکاتی زیان نه چون ما که روز و شب اندران گرفتار دنیا و اسبابها زِزِشتئ دنیا همه میل وخو نه گاهی به دل فکر کار نکو گرفتار رنج و عُقوبت همه دوچار بلا و صعوُبَت همه دمی یاد حق نی ز اخلاصِ دل زافعال خود روز و شب منفعل میته شهوته مُرده است شهوت او ریاضت کند نَفس را پُرهلاک کند شَهوت و نَفس را زیرِ خاک چو دانی که شد معده خُوضرِتن بود سِفت دریاعُروقِ بَدَن بهر هفت اعضا رسیده از ان یکایک بهر عضو زین رگ دوان بود مَنبَع شهوت انمعده بس وزِیمعده آید هوا و هَوَس همین شَهوتِ معده شوم زشت نموده است بیرون ترا از بهشت