Page 251

۲۳۹ بخوری شکر ور شکر بد سقیم نمیگشت منع از شکر آن لئیم بیاورد آنرا بپیش ولی که ای بر تو ظاهر خفی و جلی دعا کن تو از لطف بهر پسر که گرد از و دور حُبّ شکر سقیم است از بس شکر میخورد مَرَضها ز شکر به تن می پرورد بگفتش شه اتْقِیا در جواب که یک هفته بعدش بیاور بیا زَنش برد پس بعد یک هفته باز بحضرت بیاورد بین بانیاز دعا کرد آنکه شه اتقیاش خدا یا جدا کن زشکر و لُهاش بپرسید شخصی از انمرد راه که ای واقف سّر راه اله در آنروز کاین طفل آورد زن نشد التفات از تو در آنزمن تو یک هفته اش وعده دادی چرا چه بد حکمت ای مرد راه خدا بفرمود کانروز آمد پسر من آنروز خود خورده بودم شکر چو خود کرده بودم عمل آنزمان دعا کردنم بود جمله زیان بیک هفته باقی ازان بادها همان هفته شد وعده ام باپسر