Page 127

۱۱۷ ز روز و ضیایش همه برکنار بیاد شب آرند در دل کنار همان نعمت شب بیاد آورند همان روی دل سوی یار آورند بشب خاطر دوستانست جمع بشب پرفروغ و پرم شمع نبود است روزی که شبها پدید ندارند حیرت ازین اهل دید جنین در رحم تا بوقت ولاد همه دید شب تا ز مادر بزاد بود مرده در قبر زیر زمین بر و آن مکانست چون شب یقین تو شب را شناس و بشب کار خویش به تاریکی شب ببر پیش بیش بشب دوستان خدار است کار همه شب بدرگاه پروردگار گهی ایستاده تلاوت کنند قیامی کنند و حلاوت برند گهی لذت بیش اندر رکوع گهی سجده آرند با صد خضوع گهی گریه و ناله و درد و آه گهی ذکر ہو گاه فکر اله گهی رحمت حق نمایند یاد وزان روح و دل را بسازند شاد گهی یاد آرند از عدل او وزان سر گذارند بر خاک کو