Page 147

۱۳۱ فرمایے کہ فبما رحمة من الله لنت لهم ولو كنت فظا غليظ القلب لانفضوا من حولك . آورده اند کہ یکی از بزرگان گفته کہ وقتی بر مائده سلطان متوکل که خلیفہ بس متوکل وجمیع اخلاق حسنہ شامل بود حاضر بودم که طباخ مائده طعام را حاضر نموده عرض کرد کہ امروز بطالع میمون بنجم رهنمون بطبخ طعامے گردیده که دست ہوس وآرزوی هیچکس بدمے وصال چنین نعمت فرحت افزا نرسیده و دهان هیچ آفریده چنین نعمت بالذت وحلاوت غم زدا را نچشیده و آن را بفرموده خلیفه حاضر نمود کا سہ نان خورشی که بحضور خلیفہ حاضر نموده نهاده بود مگسی در ان ظاہر شده بکشیدند مگسی دیگر ظاهر شد آن را نیز بکشیدند و از کثرت حلم و فراست اثر ملالت بر جبین خلیفه ظاہر نمیشد و بموجب وما جعلنا هم جسد الا ياكلون الطعام و ما كانوا خالدین همان نان خورش را تناول مے نمود و حسن شیم و شرم حلم و کرم او را رخصت نداده که پردۂ از روی کار بردارد و او را بحضور اہل دربار سرزنش داده شرمسار و خجل و منفعل سازد چون بعد از فراغ تناول مطبخی خواست که مائده طعام را بردارد خلیفه فرمود که از برائے من فردا همین نان خورش را بطبخ نمای اما مگس ازین کمتر اندازی که امروز انداخته بودی و این معامله را چشم نتوان داشت مگر از سلاطین که صاحبان حلم و مکارم اخلاق وبحلم واخلاق پسندیده در زمان خودها یگانه وطاق اند که واذا مروا باللغو مروا کراما۔ زیراکہ رعیت بدین صفت حمیده دعای صالحہ بادشاه را گویند و لشکریان بدین خصلت پسندیده در خدمت محولۂ خودها رضای پادشاه را جویند و قوام سلطنت و نظام مملکت از دعای صالحہ رعیت و رضا جوئی شاہ باشد چنانکہ بلبل شیراز رحمة الله فرموده رباعی سپاهی در آسوده گی خوش بدار ٭ که در حالی سختی آید بکار ٭ سپاهی که خوشدل نباشد ز شاہ ٭ ندارد حدود ولایت نگاه ٭ و در تورات آمده که هر که ترک غضب کرد بجوار رحمت حق جل علا جا یافت و نیز مذکورست کہ ہرکہ خواهد کہ بجناب لہ این آیت در رکوع نصف جز ۴ ہ این آیت در آخر رکوع اول جز ۱۷ سے این آیت در رکوع قبل از رکوع ربع جز ۱۹