Page 600

جلد سوم ۱۸۷ کتاب الکفاله و اگر ایشان بهم ضامن شدند بآن هزار درم طلب کرده میشود هر یکی از ایشان بآن هزار درم و هرچه از ایشان که ادا کرد ساقط میشود از دیگران و اذا ابرا الطالب المكفول عنه برىء الكفيل تبعا للاصيل الا كفيل النفس فان ابا حنيفة رحمة الله عليه قال له ان ياخذ الكفيل بالمكفول به الاترى انه قد يكون وصيا يثبت عليه او وكيلا في خصومة (كافي) واما اذا قال لاحق قبله ولا لموكلى ولا ليتيم انا وصيه ولا لوقف انا متوليه فحينئذ يبرأ الكفيل (رد المحتار) و وقتیکه طالب حق ابرا کرد از حق خود برای ضامن دین ضامن خلاص میشود بتبع اصیل که ضامن هند و است مگر ضامن نفس که خلاص نمیشود باین ابرا زیرا که امام ابو حنیفه رحمه الله تعالی گفته که طلب کننده را میرسد که بگیرد ضامن نفس را بپردن مکفول به آیا تو نمی بینی که ضامن گیرنده گاهی وصی میباشد که اثبات حق نعیم می کند بر ضامن هندو یا وکیل در خصومت میباشد چنانکه در کتاب کافی مذکور است و اما وقتیکه ضامن گیرنده بگوید در ابرا خود که مراحقی نیست بر ضامن و هنده و نه موکل مراونه یتیمی را که من وصی اویم و نه وقفی را که من متصرف آنم پس درین هنگام ضامن خلاص میشود چنین است در کتاب اشباه و يبرى الكفيل باداء الاصيل اجماعا الا اذا برهن الاصيل على ادائه قبل الكفالة فيبر افقط كمال وحلف ان البينة لما قامت على الاداء قبل الكفا علم ان كفالة الكفيل غير هذا الدين كخلاف اذا بر هن انه قضاء بعد الكفالة ففي البحر انها يبران (هداية و لحة) وضامن خلاص میشود از ضمانتی با دا نمودن اصل مدیون با تفاق علماء رحمهم الله تعالی مگر وقیسکه اصل مدیون شاهدان بگذراند برا دا نمودن او دین را پیش از ضامن شدن ضامن پس خلاص میشود تنها ضامن هندو نه ضامن چنانکه ضامن هند و تنها خلاص میشود اگر سوگند خورده باشد زیرا که شاهدان چونکه گذشتند برا دایش از ضمانتی معلوم شد که انچیز که ضامن بآن ضامن شده غیر ازین دین است بخلاف از انکه اگر شاهدان بگذراند بر اینکه ادا نموده آن دین را پس