Page 450

جلد سوم ۳۴ كتاب الكفالة لا تصح اصلا والكفالة بآمانة واجبة التسليم كالعارية والعين المضمونة يغي كالمبيع والمرهون يصح لانها اذ تسليم العين ومعنى هلاك لا يجي عليه شيء ( كفاية ) و در كتاب تحفه ذکر شده است اینکه ضامن شدن بآن امانیتیکه واجب نباشد سپردن آن مانند مال امانت و مال مضاربت و مال شریکی هرگز صحیح نمیشود و ضامن شدن بآن امانیتیکه واجب باشد سپردن آن مانند مال عاریت و ضامن شدن بآن مال معین که مضمون بغیر خود باشد مانند چیز فروخته شده و چیز گرو کرده شده صحیح میشود ضامن در سپردن خود آن چیز و مرد نیئیکه هلاک شود آن چیز واجب نمیشود بر ضامن هیچ چیزی والوجه عندي ان لا فرق بين الوديعة وما المضاربة والشركة و بين القارية وما معها من الامانات (فتح القدير) و راجح نزد من اینست که فرق نیست در صحیح شدن ضامنی میان امانت و مال مضاربت و مال شریکی و میان مال عاریت و آن چیزیکه با عاریه ست از امانتها مانند مستاجر و غیر آن قال في الاجهزة الكفالة بتمكين المودع من الاخد صحيحة وتصريح في الجامع الصغير ان الكفالة بتسليم العارية صحيحة (فتح القدير) در کتاب ذخیره مذکور است که ضامنی بقرار نمودن صاحب امانت بکرفتن امانت صحیح است و امام محمد رح در جامع صغیر تصریح نموده بر اینکه ضامنی سپردن عاریت صحیح است ولو كفل بتسليم المبيع قبل القبض بعد دفع الثمن الى البايع او بتسليم المرهون لقضري هل بتسليم من عين المرتهن الى الراهن بعد استوفى المرتهن الدين او بتسليم المستا الى المستاجر جاز لانها تلزم فعلا واجبا ( هدايه و كفاية وابو المكارم ) واگر کسی ضامن شد سپردن مبیع پیش از قبض نمودن خریدار آنرا بعد از دادن وی بها را بفروشنده یا سپردن رہن یعنی مال گرو