Page 430

جلد سوم ۱۷ کتاب الکفاله لازم نمی شود بر هیچ کس حاضر کردن دیگر کس پس لازم نمیشود بر شوهر حاضر آوردن زن او برای شنیدن دعوی بر آنزن مگر لازم میشود حاضر نمودن دیگرکس در چهار مسله اول ضامن بنفس است وقتیکه قادر باشد ضامن بپسرون ضامن دهنده و سجان فاصلا ذا خلى رجلا من المسجونين حبسه القاضي بدين عليه فلرب الد ان يطلب السجان باحضاره كما في القنية اذ لا يلزمه الدين (رد المحتار) مختار دا دویم بندیبان قاضی را وقتیکه خلاص کند بندیبان مردی را از بندیان که قاضی بند می کرده باشد او را بسبب دینیکه لازم بود بر او پس میرسد صاحب دین را اینکه طلب کند بندیبان را بحاضر آوردنش چنانچه مذکور است در کتاب قنیه زیرا که دین لازم نمیشود بر آن بندیبان از جهت نا بردن سبب دین والاب في صورتين الأولى لا اب اذا امر اجنبياً بضمان ابنه فطلبه الضامن منه الثانية ادعى الاب مهر ابنته من الزوج فادعى الزوج انه دخل بها وطلب من الاب احضارها فان كانت تخرج في حوائجها امر القاضي الاب باحضارها ( در مختار ورد المحتار) وكذا لو ادعى الزوج عليها شيا آخر والا ارسل اليها اميناً من امنائه ذكره الولوالجيا شباه قلت والمقصود من طلب احضارها ان يسألها القاضي عن دعوى الزوج انه دخل بها فان اقرت بذالك اجبرها القاضي على المصيرا لى بيت الزوج وان انكرت فالقول قولها كذا في الولوالجية وهذا مبنى على القول بانها بعد الدخول بها برضاها ليس لها منع نفسها لقبض المهر ( رد المحتار ) و سوم پدر است در دو صورت صورت اول اینکه پدر اگر فرمود بیگانه را بضامنی که ضامن شود از طرف پسرش پس