Page 234

جلد سوم ۲۲۷ کتاب الوکالة وکیل گرفتن روانیست بدون خلاف و وقتیکه روا شد اینکه وکیل دیگر وکیل بگیرد در وقتیکه وکیل گرفتن در ان وجه رواست برای وکیل و آن وجه این است که موکل اذن کند برای او و یا بگوید او را که عمل کن بفکر خود پس درین وجه که وکیل اوّل وکیل بگیرد دیگر کس را آن دوم وکیل میگردد از جانب موکل نه از طرف وکیل اوّل تا اینکه وکیل اوّل مالک نمیشود که معزول کند او را و نیز معزول نمیشود بمردن وکیل اوّل و هر دو وکیلان معزول میشوند بمردن موکل اوّل امّا وکیل گرفتن در حقوق عقده که راجع میشود بوکیل پس رواست برای وکیل که وکیل بگیرد دران حقوق بدون اذن موکل خود زیرا که وی اصیل است در ان حقوق و ازینجاست که موکل را نیست که منع کند وکیل را از ان حقوق و صحیح میشود وکیل گرفتن موکل رجل وكل رجلا بالخصومة وقال له ما صنعت من شيئ فهو جا ئز ا و وكل رجلا ببيع شيئ ا و شرائه وقال له ا صنع ما شئت فوكل الوكيل رجلا بذلك ثم مات الوكيل الاعلى وعزل او جن او ارتد ولحق بدار الحرب فالوكيل الاسفل على وكالته لانه وكيل الاول لا وكيل الوكيل ولو عزل الوكيل الاول الوكيل الثاني جاز عزله لان الموكل الاول رضى بصنع الاول وعزل الاول الثاني من صنيع الاول و لو اخرجه الاول كان اخراجه جائزا سواء كان الوكيل الاول حيا او ميتا ( قاضيخان وخلاصه) فقد صح عزل الوكيل لو كيله و هو مخالف لما في فایده وکیل ببیع با بخصومت وکیل گرفت