Page 332

۲۹۹ بوصال گلرخان شکیب دلم دمی | بلبل صفت بشور و فغانست مدام رباعی نرگس پرخمار را نازم | گهر آبدار را نازم صف بصف بسته فوج مژگانش | قاتل صدهزار را نازم رباعی شب باز بکوی آن دلارام | آمد ز دلم ربود آرام بسیار طپیدنش چه حاصل | مرغی که فتاده است در دام رباعی کیمیای سعادت عشق بود | افضل از هر عبادت عشق بود وادی عشق طی کن ایعاشق | بهتر از هر ارادت عشق بود رباعی ای بس سعادت از جبینت پیداست | سر تا قدمت ملیح و فرحت افزاست عاشق از انزمان ز خود بیخبرست | مشاطه حسن چون جمالت آراست رباعی هرگز از یاد من آن مونس جانی نرود | عمر بگذشته و ایام جوانی نرود