Page 292

۲۵۹ منم مضطر اندر جمیع امور بکار صعب مشکل آسان توئی شب تار من صبح امید کن فروزنده ماه تابان توئی گرفتار ظلمات نفسم اله عطا بخش خضر آب حیوان توئی در غیب یارب برویم کشا که روزی ده مور و مرغان توئی جهان آفریدی ز روی حبیب فرستنده وحی و فرقان توئی نظر فکنی گر بمور ضعیف بقدرت توانی سلیمان توئی ابوذرشت و زیبا همه زان تو چو خلاق گبر و مسلمان توئی چگویم بنز تو اسرار خویش چو داننده سر پنهان توئی سپردم بالطاف تو خویش را نگهدار از شر شیطان توئی ببخشا ز فضلت توعاصی را که بخشنده فسق و عصیان توئی حی قوی بمن زعنایت نظر کنی وین شام تیره ام تو ز لطفت سحر کنی در کوی معرفت بنمائی هدایتم فکر خیال باطلم از سر بدر کنی از جام معرفت می توحید بذل کن وز مهر خویش جان و دلم زنده تر کنی حاصل ز طاعتم نبود غیر معصیت در باغ فیض نخل امیدم ثمر کنی