Page 282

۲۴۹ جنون عشق مساویست مرزمان بام هزار ساله عبادت بتانمی ارزد بنوش باده بشرط ادب درین مجلس گدای درگه پیر مغان بود خوشتر خرد ز عشق بعید است اگر میدانی بنیم جرعه از باده هائی رمانی که ساقیان لطیف اند و دلبر جانی زتخت و حشمت خاقان و تاج سلطانی ترا که نیست بضاعت خموش عا[؟] که شیوه های عجیب است راه طولانی لب لعلت خراج پادشاهی به تیری غمزه ام کردی نشانه نمی ارزد همه خوبان عالم دلم بردی و رخ پنهان نمودی تو شاه حسن و من هستم گدایت سیه بختم نوشتم زین شباهی زسیل اشک مظلومان بپرهیز تو عالی همت و من مستحقم اگر سر را قدم سازم براهت ندیدم مثلت از مه تا بماهی نمی ترسی ز خون بیگناهی پیش عارضت چون برگ کاهی هلاکم کرده از یک نگاهی ندارم جز درت دیگر پناهی که باشد انجوان در سیاهی حذر میکن زآه صبحگاهی زکاتم بخش افتادم براهی ترا کی میتوانم عذر خواهی