Page 227

۱۹۴ دو چشمش نرگس شهلا و قامتی در بند دلربا دلارامی چو آهوی ختن دارم چه غم دارم نزاده مادر گیتی بدین شکل و بدین خوبی چنین شوخ کمان ابرو که من دارم چه غم دارم دهان در فشان دارد ملایک پاسباں دارد صنوبر کاخدار کل بدن دارم چه غم دارم زهی فرخنده ساعاتی که من دارم بحمدالله که فرح امحیوان زین ذقن دارم چه غم دارم ز شربتخانه وصلش اگر یک جرعه یابم مفر تاج از در عدن دارم چه غم دارم بدو رخال مشکینش ببازم جان شیرین را دو زلفش در گلو همچون رسن دارم چه غم دارم گلستان وصالش را ز آفتها خدا حاقظ عزیزیش همچو جان اندر بدن دارم چه غم دارم بیاد عارض جانان بگرد جانب بستان بجمع دوستان سیر چمن دارم چه غم دارم شب هجر بسر آمد نگارم چون بسر آمد ببزم عیش شمع انجمن دارم چه غم دارم عبیر افشان شود صحرا ز بوی گیسوی لیلی بکویش چون مقام خویشتن دارم چه غم دارم اگر هر چند حیرانم که سر از پا نمیدانم ز غربت حالیا عزم وطن دارم چه غم دارم لعل بدخشانش بدست من بخدای مدید برای پیشکش ملک یمن دارم چه غم دارم بگلشن عندلیب و قمری و بلبل با فغانست سخندان طوطی شکر شکن دارم چه غم دارم گنه کارت عالیه ندارد هیچ اندیشه مرید فضل حق را و مبدعم دارم چه غم دارم از کوی