Page 140

۱۰۷ خواستم کز دلم هجرش لمحه یابم رهائی سرنوشت بدرشتم انچه تاثیری فتاد گر میسر آیدم روزی که بینم وصل دوست گویا چون بلبلی در صدتنفری فتاد دوش می گفتی که فردا میدهم کام دلت وعدهٔ دوشینه را امروز تاخیری فتاد بذل خواهد عالی شان که فیض مد مس جانزا پرتو لطفش چو اکسیری فتاد بهار آمد و صحن چمن گلستان شد بنال بلبل بیدل که وقت افغان شد خوشت سایه بید و کنار دریابار بیار نرگس جادو پیاله گردان شد بتی سمنبر گل چهره شکر گفتار ز عکس روی تو مجلس چراغان شد بستی اگر گردی بصحن این بستان ز التفات نتش شکوفه خندان شد خوشست باده احمر بزم مهرویان ز گلشن رخ محبوب گل بدامان شد درین دوروز غنیمت شمر نشاط و طرب که هر که عیش نکرد عاقبت پشیمان شد چو گنج دفن تراب اند خسروان جهان قصورهای منقش خراب حیران شد بهار اگر چه لطیفست خزان بود در عقب نگر که جمعیت گل چنان پریشان شد ز بیوفائی گردون ببین که شجاع دریده پیرهن خویشرا و عریان شد ببخش عالی شان را غافر الذنوب امین