Page 131

۹۸ عایشه پیش تیز ناوک دوست سینه خویش را سپر دارد دلم چون طایر سرگشته در ویرانه میگردد رفاهیت نمی جوید پی غمخانه میگردد گرفتار شب تارست در غم خویشتن بیتاب بگرد شمع وصل دوست چون پروانه میگردد ندارد مسکن و ماوی مجنون گشته بی پروا بصحرائی عدم چون وحشیان دیوانه میگردد بدام زلف مشکین بتان دائم گرفتارم بگرد خرمن عارض برای دانه میگردد نجوید تخت سلطانی نخواهد تاج خاقانی چو سیاح از پی هر قصه و افسانه میگردد ندانم قسمت عایشه از فطرت چسان باشد که دایم از وجود خویشتن بیگانه میگردد عمر بگذشته مرا یاد شبی میآید وز نسیم سحری بوی کسی میآید دوش در خواب بدیدم صالت میم مژده وصل چو بانگ جرسی میآید لب لعل تو که سرچشمه جاوید است جرعه باز از انم هوسی میآید بمواداری آنسرو خرامان رفتم دیدم از بهر گرفتن عسسی میآید گفت سرمست و غزلخوان بکجائی تو گفتمش بهر کرم ملتسی میآید پشه را گر نبود وصل عنقات ایکن بکرم بخشی سلطان کسی میآید