Page 82

جلد اول کتاب ادب القاضی ولوقاضياد محتار) وان اهل البغي احق كل الحق ومن افاضل واصلحاء انما كان ذلك صحيص الخصا محق و هداية بجهاد ان در و جهست قبول کردن قضا از پادشاه ظالم اگر چه کافر باشد و از صد صاحبان مان که دات رن ها عدل میکرد و نیست قبول کردن قضا از پادشاه ظالم وقتی که توانائی بعهد قاضی در اقبه قضای حق مینی گذار که حکم حق کند هذا ظاهر في الخصاص تولية القضاء السلطان ونحوه كا لخليفة حتي لو اجتمع اهل بلدة على تلية فتاوی هندی واحد الفضائه يصح بخلاف لوولوا سلطانعامه سلطان في الوجه ر این روابودن قبول قضا از پادشاه عادل وظالم ظاهر است با اینکه مقرر نمودن قاضی مخصوص ست بپادشا و یا مثل او ماند خلیفه پادشاه ناینکه کر تا نهایی اہل شهری بر مقرر نمودن و والی نمودن شخصی را با مرقضا صحیح نمیشود فضای او بخلاف انکه اگر اہل شهری اتی کنند پادشاهی را بعد از مرگ پادشاه خود که آن حسیح ست بهچنین اگر شده است که کتاب بازی در کتابهایی ونتا و او تماآورد با دبی طابق ما يقول بقاء الدين ببلاد بلا دالاسلا التي في ايدي الكفولة لاشك انها بلاد الاسلام لابلاد المعرفكها تمر اليظهر فيه احكام الكف والاقتصاص المين والملوك المشركين يطيعونهم من ضرورة سلمون لوكان من غير ضرورة فساق كمل مصوفد والم من جهنه، تجوزنيا إقامة الجمع والاعياد واخذ الخراج و تقليد القضاء وتزويج الايامى لا سيما والمسلمون طيعوا ما الطاعة للكفرة ترك مخادعة وما بلاد عليها ولاة کفر فيجون المسلمين اقامة الجمع والاعياد ونصب القاضي قاضيا بتر اضى المسلمين فيجب عليهم ان يلتمسوا وا لمبا مسلما منهم وعزله مكين في شرحه ال الاصل ونحوه في جامع الفصولین (رد محتار) و در قا وای تا تارخانیه ند کو دست که اسلام شرط نیست دران پادشاهی که قاضی را مقرر میکند و الشہرنا اسلام که در تصرف کافر است شک نیست که انها شهرهای اسلام اند نه شهرهای نفر ریرا کفار در شهر هم کا ظاہر نموده اند و قاضیان الشهرا مسلمانند وحاکمانیکه اطاعت کفار را در جهت ضرورت می کنند مسلمانان واگر بی ضرورت اطاعت ایشانرا نمایند پس مرز وقت فاسق میباشند آن حکمایان و هر شهری که در آن و والی مسلمان از طرف کفار مقر ر باشد درست تا شهر بر پا داشتن نمازهای جمعه و عید را دگرفتن