Page 473

جلد اول ۴۶۴ کتاب ادب القاضی فایده در ینکه شخصی بگوید که برادر من مرده و وارثان دیگر نیز دارند و مرا وصی کرد انیده در همه مال خود کرده میشود بآن شاهدان با جماع علمای عز و در دین صاحبان دین و وصیتهای مرده مر مرده انرا نزد امام اعظم رحمة الله علیه حکم کرده نمیشود بآن شاهدان همچنین آورده است در کتاب خلاصة الفتاویٰ قال فی کتا الاقضية ولوان رجلا حضر عند القاضی و ادعی ان اخاه فلانا بن فلان مات وترك من الورثة اباه فلان بن فلان وامه فلانه بنت فلان ومن البنين فلانا وفلانا ومن البنات فلانة وفلانة وامرأة فلانة بنت فلان لا وارث له غيرهم انه اوصی الی فى صحة عقله وجواز تصرفه فى جميع تركته وانى قبلت عنه هذه الوصية وتوليت القيام بذلك وانه كان لاخى هذا على هذا الرجل الذی حضر كذا من الدين وان اخى هذا مات قبل قبضه شيئا من هذا الدين وان على مالا الذ حضر قضاء هذا الدين الی لاصرفه الى ورثته والى ما امر به الميت فالقاضی یسمع دعواه ويسأل الخصم اولا عن الموت فان اقر بالموت توجهت عليه المطالبة من جهة الوصى لان حق المطالبة كان ثابتا للميت وبالموت تحول الى الوصى ثم يستعله عن الدين فان اقر بدين حلف ان يستعله عن الوصاية فان اقر بها ايضالا يؤمر بدفع المال اليه حتى يثبت وصايته بالبينة (عالمگیری) گفته است در کتاب قصی که اگر مردی حاضر شده نزد قاضی و دعوی کرد که بدرستی که برادرم فلان پسر فلان مرده است و گذاشته از وارثان پدر خود را که فلان بن فلانست و مادر خود را که فلانه دختر فلان است و از پسران خود فلان و فلان را و از دختران خود فلانه و فلانه را و زن خود را که فلانه دختر فلانست و نیست مرا و را وار دیگر غیر از ایشان و بدرستی که آن مرده مرا وصی گردانیده است در حالت صحیح بودن عقل او و جاری بودن تصرف او در تمامی ترکه خود و بدرستی که من قبول کرده ام از و همین وصیت را و بندست خود گرفتم استادن را بآن وصیت و بدرستی که مر این برادرم را برین مردیکه حاضر شده این قدر ع الصوم