Page 837

جلد چهارم ۸۳۸ کتاب دعوی للمقربه وهذا على قولها اما قول ابو حنيفه لاخفاء المعز والاخت المقرله على المقر (عالمگیری) در دست مردی کنیز بود و وطی کرد او را و ولد آورد از و پس دعوی کرد ولد او را بعد از ان گفت که این کنیز اُم ولد فلان بود پس بنکاح داد مرا پس ولد آورد برای من این ولد را راستگوی کرد اورا آن فلان درین گفتن پس اگر رست گوی کرد آن هر دو را آن کنیز در ان گفتن یا دروغ گوی کرد ایشانرا و لیکن رجوع کرد رجوع کردن آن هر دو پیش از حکم قاضی به بودن او اُم ولده مرا قرار کننده را پس آن کنیز اُم ولده است مرا شخصی را که اقرار برایش کرده شده است و حکم ولد انزن مانند حکم خود اوست پس آزاد میشوند هر دو وقتی که مُرد شخصی که اقرار برایش کرده شد پس اگر کلان شد آن ولد و بعد از ان دروغگوی کرد آن اُم ولد را در آن چیزیکه اقرار کرده بود بر آن التفات کرده نشود بقول او واگر رستگوی نکرد آن کنیز اقرار کننده را و نه دروغگوی کرد اورا تا که مرد آن کنیز پس استگوی کرده میشود شخص اقرار کننده و شخصی که اقرار برایش کرده شده تا که آن ولد غلام میشود مرشخصی را که اقرار برایش کرده شده پس اگر کلان شد آن ولد و منکر شد از اینکه باشد غلام مرشخصی را که اقرار برایش کرده شده التفات کرده نمیشود برانکاس او واگر دروغگو کرد آن کنیز آن هر دو را و ثابت آورد اینقول خود پیش قاضی بکرداند اورا اُم ولده مرای قرار کننده او بقرار قیمت اُمست در حالیکه اُم ولده باشد مرشخصی را که اقرار برایش کرده شده است و بعضی گفته است که حکم بنا بر قول صاحبین رحمها الله تعالی اما بنا بر قول امام ابو حنیفه رح پس تاوانی بر اقرار کننده نیست و آن اُمُی است تانکسی که اقرار برایش شده است بر اقرار کننده وان كتب بخط فلم يعبر القابی بشی حتى كان يوقف امر الولد حتی یکبر فان کبر و صدق قیل اقر كان عبدا للمقرله وامه ام ولد للمقرله فان مضى على التكذيب جعله القاضى ام بيع المقر امه ام ولد للمقرله وان سكت الام حية والغلام يعبر عن نفسه فصدق الام المقرى كون الغلام والغلام ووالجانبا ام ولد وكذ كذبت الام المقرى صدق الغلام في جميع ما وصفت لك كذا في المحيط (عالمگیری) واگر آن کنیزمرد و دروغگوی کرد آن هردورا پس حکم نکرده بود قاضی بزی تاکرمردآن کنیز و فوت شد آن ولد تا که کلاشد دیس اگر کلان شد