Page 836

جلد چهارم ۸۴۲ کتاب دعوی ولد و زاده بود این غلام را از انمرده پس اگر در آنجا آن وارث اقرار کنند و ماد یگر نزاع کنند و دعوی کند ثابت میشود نسب آن غلام از انمرده و میراث میبرد و ششر در عدد در اقرار کند و نه لفظ شهادت واکد مرد آن اقرار کنند و مادر دیگر دعوی کنند و بود شرط سهرت عدد در اقرار کننده باتفاق روایات و شرط نیست عادل بودن اقرار کننده گان باتفاق روایا و ایا شرطی است نقد شهاد یا نه درین مسله دور وایت است هچنین ذکر کرده شده است از کتاب محیط رجل مات عن امر والد فجاءت بولد ما بینه و بین سنتین فنفاه الورثة لم يثبت النسب عند ابیحنیفة رحمة الله عليه من الميت ولم يرث منه بشهادة القابلة مالم يشهد به شاهدان الا ان يكون المولى قد اقر بانه حبلتي منه فحينئذ يثبت النسب بشهادة القابلة وان اقربه الورثة فاقوارهم کاقرار الميت مبثوط شرح) مردی مرد و ماند از و اتم و لده پس آورد آن اتم ولده ولدی را در مدرت که میان مردن آنمرد و میان ولدا آوردن او دو سال بود پس نفی کردند ورثه آنمرد و نسب او را ثابت نمیشود نسب او از انمرده در قول امام اعظم رحمة الله علیه و میراث نمی برد و آن ولدا از و بشهادتی یکزن قابله تا که شهادی ندهد بآن ولدو دو مرد مگر ثابت میشود نسب بتیادتی یگزن قابله اگر خواجه و تحقیق اقرار کرده بود باشد بانیکه او حامله است از من پس در ینوقت ثابت میشود نسب او بگواهی یکزن قابله اگر اقرار کردند بآن ولد ورثه آن مرد و پس اقرار ایشان ماند اقرار آنمرده است رجل فی یدیه امته فوطئها و ولدت منه ولدا فادعى ولدها ثم قال كانت هي امر ولد فلان فزوجنیها فولدت لهذا الولد وهذال فلان في ذلك فان صدقتها الامة في ذلك وكذبته ولكن رجعت الى تصديقها قبل قضاء القاضى بكونها امر ولد للمقر خلى امر ولد للمقر له ويكون حكم ولدها كحكمها فيعتقا اذامات المقر له فان كبر الولد بعد ذلك وكذبها فيما اقرت لم يلتفت الى تكذيبه ولو لم يصدق المجاورته المقله ولم يكذبه حتى ماتت صدق المقرلة المقرلة حتى كان الولد عبد اللمقر له فان كبر الولد و انكر ان يكون عبدا للمقر له لم يلتفت الى انكاره وان كذبته الامة وثبتت على ذلك فالقاضى بجعلها ام ولد للمقر على المقرض منها ام