Page 287

شاهدان نخستین تو باطل شد و این کفی کند گر دهم آنرا و هم بقطع مدعی دعوی کند ملک مطلق او ذوالید بگوید که من بدمع این سرای را بفلان و دیعه سپرده بودم آنرا بعد از ان وی امانت نهاد و جود آنرا نز دمن انا وقتی که مدعی دعوی کند خریدن را از ذوالید و بگوید در دعوی خود که بدرستیکه من خریده بودم این سرای را از ذوالید از سال با مقبض بها رو نقد داده بودم بهارا و قبض نکرده بودم این سرای را و ذوالید بگوید که من فر وخته بود م این سرای را بفلان انه یمیخاه و با وسپرده بودم آنرا با نوی ودیعت نهاد آنرا نزد من و غائب شد و در خصومت قاضی پرسد از مدعی اگر استنگوی کرد ذوالید را در ان گرفتن او پس هیچ خصومت نیست و میان ایشان و اگر مدعی اقرار نکر دانه ذوالید میگفت و درصورت قاضی حکم کند بشاهدان مدعی پس اگر قاضی حکم کرد انرا فغائب حاضر شد النغائب حکقاضی بدعوای او اگر دعوی کرد بمانند انکه ذوالید گفته بود اما اگر دعوی کرد ملک مطلق را یا خریدن را از ان ذوالید پیش از خریدن این مدعی شنیده می شود دعوای او واگر تغائب حاضر شد پس از حکم کردن قاضی و کندر راتیب شاهدانرا یا پنجر یکه ذوالید گفته بود شنیده میشود شاهدان او در حق دفع شاهدان مدعی بر ذوالید در جهت گذشته پیش غیرخصم و گفته می شود سران که باز بگذران شاهدان خود را بکر یکه حاضر شده پس اگر بازگذرانید شاند ان خودرا پس مدعی بهرمند و د حکم کرده می شود برای او اگر بازگذرانید کمک کرده میشودبرای او بچیزی و اگر العاب حاضر شد پیش از حکم نمودن قاضی دگذرانید شا را بمیری ذوالید گفته بود و لیکن راستگوی کرده الید را در پیک آن ذوالید گفته بود در خصومت خصومت مدعی از ذوالید تا نمی شود هذا كله اذا باع قبل الدعوى اما اذا باع بعد الدعوى بان ادعى الدار واقام شاهدا واحدا ثم مر عند القاضی ومكا زماناثم رجعا الى القاضی وجاء المدعى بشاهد اخر واقام صاحبالید بينة على أن الدار كانت لبعتها من فلان بعد ما قمنا من عند القاضي اور قال وهبتها منه وسلّمها إليهم أو د عينها وغاب فان اقر المدعى بذلك أواقامذ واليد بينة على اقرار المدعى به فلا خصومة بينهما وان لم يكن شئ من ذلك فاقام ذو اليد بيئة على ما صنع فالقاضي يسمع بينته ولا يندفع الخصومة عنه ولوكان المدعى حين ادعى الدار واقام شاهد الونا