Page 146

۱۴۱ کتاب دعوی مدعی خلاص نمیشود و اگر نسبت کرده بود ضامنی را مدعی حکم بعکس این می شود و در کتاب بحرائق از کفاله کتاب صغری نقل کرده که طلب کرد مدعی از قاضی نهادن مال منقول را به نزد عادل و اکتفا نمود بضامن نفس پس درینصورت اگر مدعا علیه عادل باشد قاضی قبول نکند قول او را و اگر فاسق باشد قبول کند قول او را و در عقار قبول نکند مگر در درختی که دران میوه باشد زیرا که میوه منقولی است و الكفالة بالنفس جائزة عندنا واخذ الكفيل بمجرد الدعوى استحسان عندنا لان فيه نظر اللمدعي وليس فيه كثير ضرر للمدعى عليه (هدایه) و ضامن گرفتن نفس رو است نزد ما و گرفتن ضامن از مدعی علیه بمجرد دعوی کردن مدعی حکم استحسان است نزد ما زیرا که در ین ضامن گرفتن نظر و مرحمت است برای مدعی و ضرر بسیار نیست مدعی علیه و فى البحرعن القنية ادعى القاتل ان له بيئة حاضرة على العفوا جل ثلثة ايام فان مضت ولم يات بالبينة وقال لي بيئة غائبة يؤجل فى الاستحسان استعظاما الامر الدم (رد المحتار) و در بحر رایق از قنیه روایت نموده که دعوی کرد قاتل که مرا گواهان است حاضر بر عفو کردن دیه درینصورت قاضی او را مهلت بدهد تا سه روز پس اگر گذشت سه روز و نیاورنیه گواهان را و گفت که مرا گواهانند غائب مهلت بدهد قاضی او را در استحسان از جهت بزرگ داشتن امر خون و لا فرق في ظاهر المذهب بين الخامل والوجيه والحقير من المال و والخطير و لابد من قوله لي بينة حاضرة للتكفيل ومعناه فى المصحى اليها المدعي لا بينة لي او شهودي غيب لا يكفل (هدایه) وله ان يطالب كيلا بالخصومة لوغاب الاصيل يقيم البيئة على الوكيل ويقضى عليه وصح ان يكون الواحد كفيلا بالنفس ووكيلا بالخصومة وان عطاه وكيلا فله ان يطالبه