Page 129

جلد چهارم کتاب الدعوی و کشت کرد دران و دعوی کرد مرد دیگر که این زمین از من بوده است که غصب کرده و آنرا از من و کشت کرده است دران پس اگر ثابت کرد مدعی غصب اورا و نو پیدا کرد دست اورا بران زمین گواهان درین صورت مدعی ذوالید میگردد و آنکس که کشت کرده است خارج و غیر ذوالید میشود و حکم میان خارج و ذوالید معلوم است که شاهد از طرف خارج و قسم بر ذوالید است و اگر ثابت نکرد و نو پیدا کردن دست اورا بران پس کشت کننده ذوالید است و مدعی خارج است و فی دعوی الاحکام ادعی عند القاضی ان جميع المحدود الذی في يد هذا ملكی فاقر المدعی علیه انه كان في يدالمدعى بغير حق لا يدفع الى المدعى ولا يقضى له باليد بهذا الا ان يقر انه كان في يدالمدعى بحق كذا افتی شیخ الاسلام ابو الحسن السعدى رح وافتی غيره انه يكون اقرار ا بالید له قال السيد الاجل ناصر الدين رحمة الله عليه وعلیه الفتوى (فصول عمادی) در باب دعوای کتاب احکام مذکور است که دعوی کرد مرد نزد قاضی که تمامی این محدود یکه در دست این شخص است ملک من است پس اقرار کرد مدعی علیه که این محدود در دست مدعی بود بغیر حق داده نشود بمدعی و حکم کرده نشود بذوالید بودن او باین گفتن مدعی علیه مگر وقتیکه اقرار کند مدعی علیه باینکه این محدود در دست مدعی بحق بود چنین فتوی داده است شیخ الاسلام ابوالحسن سعدی علیه الرحمة و فتوی داده غیر او باینکه همان گفتن مدعی علیه که این محدود در دست مدعی بود بغیر حق اقرار بذوالید بودن مدعی و سید بزرگ ناصر الدین رح گفته است که بر این قول فتوی است فایده مدعی علیه اقرار کرد که در دست مدعی ست