Page 597

جلد دوم ۵۹۴ کتاب شهادة و یا طلب نمود خواجه ازان مکاتب بدل کتابت را بغیر اختیار دادن قاضی و انخواجه علم داشت بر رجوع کرد شاهدان یا نداشت پس این اختیار نمودن و خویش نمودن اور ضاست بکاتب کردن آن غلام و آن دو شاه تا وانده میشوند چیزی مکر در و قتیکه بدل کتابت کمتر باشد از قیمت او پس برا نخواجه راست که بدل کتابت را از مکاتب بگیرد و رجوع کند با فزونی قیمت او بران دو شاهد واذا ادعی عبدان مولاه کاتبه علی الف درهم وهی قیمته وادعی المولی انه کاتبه علی الفین واقام علی ذلک بینة فقضی لقاضی بالفین علی المکاتب فاداها تم رجع الشاهدان يضمنان الف درهم للمکاتب ولوکان للمکاتب لم يدع المكاتبة وقال المولی کاتبتک علی الفی درهم وجد المکاتب فاقام المولی علی ذلک بینة فان القاضی لا يقضى بالكتابة بينة المولی ويقال للمکاتب ان شئت فامض علی الکتابة وان شئت فدعها و کن رقیقا فان کان المکاتب ادعی انه حر فجاء المولی بشاهدین فشهد انه کاتبه علی الفین و قضی القاضی علیه بذلک فادعی المال ثم رجع الشاهدان فانهما يضمنان المکاتب الفین وانکاست قیمته اقل من ذلک کذا فی المحیط (عالمگیری) و وقتیکه غلام دعوی کرد که بدرستی خواجه ام مکاتب کرده ست مرا بهزار درم و حال آنکه آن هزار درم قیمت آن غلام بود و خواجه او دعوی کرد که بدرستی مکاتب کرده ام او را بعوض دو هزار درم و شاهدان گذرانید خواجه بان دعوای خود پس حکم کرد قاضی بد و هزار درم بران مکاتب پس آن مکاتب ادا کرد آن دو هزار درم را بعد ازان آن شاهدان رجوع کردند از گواهی خود تا وان ده میشوند ایشان هزار درم را برای آن مکاتب و اگر مکاتب دعوی نمیکرد مکاتب بود و و خواجه او گفت که مکاتب کرده بودم تر العوض دو هزار درم و آن مکاتب منکر بود از ان پس گذرانید خواجه او شاهد انرا بمد کاتب کردن پس درستی قاضی هم نکند