Page 426

جلد دوم ۴۳۲ کتاب الشهادة صخ الا ان يكون موت القاضى قبل الوقت الذى شهد الشهود باقامة الحد فيه او كونه القا غائبا فى ارض كذا فى الوقت الذى شهد الشهود باقامة الحد فيه مستفيضا ظاهرا فى مابين الناس علمه كل صغير وكبير وعالم وجاهل فحينئذ لا يقضى القاضى بكون الشاهد محدودا في القذف ويقضى على المشهود عليه بالمال (عالمگيرى) وقتیکه مدعی علیه کذرابیند شاهان را که بدرستیکه شاهدان مدعی که بر من گذرانیده حد زده شده اند در قذف حد زده ست ایشانرا فلان قاضی فلان شهر در فلان وقت و ذکر کردند این شاهدان وقتی را که آنفلان قاضی بود دران وقت دران شهر پس آنکسکه برا و شاهدی بحد قذف داده شده بود گفت که من میکذرا نم شاهدان را با قرا راتین قاضی بر اینکه بدرستی او جاری نکرده است حد قذف را بر من و هیچ یکی از ان دوطایفه شاهدان بیان نکرده بودند وقت معلوم را پس قاضی حکم کند ببو دن آن شاہ کی گواهی بحد قذف بر او گذرانیده شده حد زده شده در قذف ومنع نیا رد قاضی از حکم کردن ببو دن آنکس حد زده شده در قذف بسبب گذشتن شاهدان با قرار قاضی اول پس اگر شاهدان قذف معلوم کرده بودند وقتی را باین طریق که گواهی دا که بدرستیکه فلان قاضی حد زده بود این شاهدان را بسبب قذف درسنه چهار صد و پنجاه و هفت مثلا پس انکسیکه شاهدان بر او گذرانیده شده بحد شدن او در قذف گذرانیند شاهدان را باینکه بدرستی آن قاضی در سنه چهارصد و پنجاه و پنج مرده بود و یا گذرانیند شاهدان را باینکه بدرستیکه آن قاضی در سنه چهارصد و پنجاه و هفت غائب بود در فلان زمین پس بدرستیکه قاضی حکم کند برانکس که شاهدان