Page 376

دیباچۀ نسخۀ ۳ صفحۀ ۳۶۱ بینم الم دستگیر سنم گرفتار و مشغول زنجیر غم دگر به قران پیشوای ازل نماینده ایز دلم یزل که فرزند او صاحب غیبت است امام هدی صادق مطلب است پس از مظهر مذهب جعفر بیوسی کاظم سنه اوری چو باب الحوائج بود نام او از ان گشته شیر فلک رام او دگر شاه اقلیم و شمس شموس خدیو جهان خسرو طوس علی که عرش برین فرش بر بارگاه جهان روشن از مهر انوار آگاه مرا فیض لطفش بود رهنمون که هرگز نشمخت من از گرون بیش مهر گاه او خواستم نه زانا مگه دار نه ظلم وستم امیدم بجو د جوادش بود که هم نام باب المرادش بود زتقوی نقی نور چشمش ستی مدارند منکر بغیر از شقی امام شتریا و میر شری نباشد بجز حضرت عسگری که فرزند او شد چراغ هدی امام جهاندار دست خدا که او رو نق این حق میشود صنم خانه زان مخرق میشود بود هجو جدش کین ذوالفقار برآرد زا عداى ملت دمار جهانراز تیغش گلستان کنند بجان پایری حق پرستان کنند ربا ضی همین چارده نور پاک رهانندت از غم بکن پچپاک چون مخمین مایه انش جهانبان امتحان و ازمایش است لذا از سن دوازده سالکی که سیر و سیاحت دشت و گذار هر شهر و دیار بنده مؤلف محمد یوسف هروی تخلص مخفی مشغول بوده از روی تحقیق باندازه عقل ناقص خود انچه را در یافته و صفی شکافته در این دیباچه که بنتیجه دوازده شجره و دو قاعده است فهرست وار بیان می نماید هر گاه پسندیده ارباب علم و مطالعه کننده گان محترم باشد از راه لطف و احسان خود والدین این عاصی را بدعای خیر یاد نمایند و سهو و نقصانی اگر در تقریر یا تحریر بکار رفته باشد عفوا اغماض فرموده مراتب المأمور د علامت قرار ندهند زیرا ادمیزاد جایز الخطا است و شرط مخمل پیش از است هیچ و پوچ اینست نیز ابتداز صده برسند قصدم مؤلف شجره اول در سر خودشناسی است که فرمود ش عرف نفسه فقد عرف ربه و انسان باید جنای خلقت خود و دیگری را بداند در صورتیکه بوجود و عدم ترجیحی بر سایر ناس نداشته باشد با ید تکبر را کنار گذارد و خود نمائی نماید و دست تعدی کشاید ما بال من اوله نطفة واخری حنیفه زیر ابلیاس و اساس دعوی برتری رهبند و لفت مگر کسی را که در تودته و توشه فرقی با عموم ناس داشته باشد شخوابی شخصی است به جو د تبارک اسمه اطهار علیهم السلام تا خبر دلیل اینکه تمام انبیا و اولیای عیان و نهان با انچه قط و ولتاژ و ابدال در سعیه اولاد آدم ابوالبشر بهر سیه به نما تا در کبر سن قابل توجه و عنایت پروردگار شده اند مگر چهار معصوم پاک که موافق آثار در هر عهد و ابن انسان کامل و بری از کردار باطل بوده اند با وصف اینحال از کردار و جمالشان پوشیده نیست که ما دام العمر بخود خائی و آلایش دنیوی نپرداخته و بجز رافت با خلق و عبادت بخلاق لا یزال کاری بیشتر خود نساخته اند پس هر که را پیروی آنان منظور است بجاده دیگر قدم نگذارد و عقیده پاک خود را با لایش دنیوی و هم نشینی با خوارج و ارباب مذاهب مختلفه نا پاک نساز د فاجتنبوه لعلكم تفلحون در صد مجنوع مؤلف را خیال رادیست که انسان مذاهب تقلیدی نباید پیشه باشد بدلیل اینکه طفل از صغر سن انچه را مذموم شنود بد میداند و انچه را ممدوح شنود قهرا خوب می شناسد و چون معاشرت با پدر و مادر بیش از عموم دارد یقینا طریقه وکردار والدین اشنیا می نماید خواه برو به کفار خواه بعقیده اسلام باشد لهذا بفکر دقیق افتاده در جستجو و جد و جهد شدم که بدانم نجات و ایمنی در چه طریقه و چه مذهب است تا پس از یقین انرا اختیار کنم نخست بر جمع معقل کردم که بینم افریده کار مرا از چه و برای چه خلق فرموده و خلقت سایر مردمان از چه و برای چیست بعد از رسیدن و تفکر