Page image — the source of record
Machine transcription
- ٢٠٥ -
کابل باینطرف متوجه شده در دره با جگاه کهمرد محمد سرور خان را شکست داد و سامان حرب او را
متصرف شد و محمد سرور خان بحال پراگندگی بکابل برگشت و فیض محمد خان تعقیب او را لازم
ندانسته ببلخ مراجعت نمود و در فکر تیاری جدید برآمد. امیر محمد افضل خان که شجاعت فیض محمد
خان را میدانست پریشان شده عبدالرحمن خان را از قندهار خواست اما چون فیض محمد خان به حمله
مبادرت نکرد امیر هم بسوقیات جدید اقدام ننمود در خلال این وقت امیر شیر علیخان و فیض محمد خان
باهم اتحاد کرده و فیض محمد خان مشوره داد که امیر شیر علیخان بمزار بیاید و از اینجا بطرف کابل
حمله کنند. همان بود که امیر شیر علیخان در سال ١٢٨٤ هـ ق (١٨٦٧) ع با ٤ هزار سوار از راه میمنه
بمزار شریف رسیده متفقاً بطرف کابل حرکت کردند امیر محمد افضل خان عبدالرحمن خان را برای مقابله
با ایشان پیش فرستاد و چون خودش را مرض و با (کولیرا) رسیده و مریض بود احتیاطاً محمد اعظم خان
را نیز از قندهار جلب کرد - نامبرده گر چه جانب کابل روان شد مگر چون شخص پله بین و پر مدعائی بود
در غزنی بنام انتظار پسر خود توقف ورزید تا نتیجه جنگ امیر شیر علیخان معلوم شود . اما
عبدالرحمن خان که بمعیت محمد یوسف خان عم خود و جنرال نصیر خان و جنرال محمد زمان خان
به چاریکار رفته بود وقتیکه درک کرد که دشمن از طریق خاواک حمله میکند به گل بهار متوجه شد و از
آنجا در دره پنجشیر بمقابل امیر شیر علیخان و فیض محمد خان شتافت و در جنگی که بمقام با زارک
پنجشیر واقع شد: فیض محمد خان که قیادت قوای امیر شیر علیخان را داشت با ثر
اصابت گله توپ جنرال محمد زمان خان در میدان محاربه بقتل رسید و عساکر او که
بی سر ماندند شکست کهردند و امیر شیر علیخان به بلخ عودت نمود و عبدالرحمن خان
با نعش فیض محمد خان بکابل باز گشت و محمد اعظم خان که از فتح عبدالرحمن خان و شکست امیر
شیر علیخان شنید فوری از غزنی بکابل رسید .
ولی در همین بین امیر محمد افضل خان در اثر همان مرض و با که با و اصابت کرده بود بشب جمعه
از ماه جمادی الثانی ١٢٨٤ هـ ق (٧) اکتوبر (١٨٦٧ به عمر ٥٤ سالگی پس از یک سال و پنجماه
سلطنت بدرود حیات گفت و در قلعه حشمت خان متصل مزار شهدای صالحین در کابل دفن گردید.
سلطنت امیر محمد اعظم خان
از ١٢٨٤ هـ ق - ١٨٦٧ ع تا ١٢٨٥ هـ ق ١٨٦٨ع
امیر محمد اعظم خان که بموافقه جوادانه سردار عبدالرحمن خان بر تخت جلوس کرد شخص
هنگامه طلب و هوشیاری بود ولی حب جاه طوری بر او نفوذ داشت که همه چیزها را در مقابل آن
فراموش و پامال میکرد در کارها جسور و مستبد الرأی بود چنانچه سردار عبدالرحمن خان را با همه
ذکاوت خداداد و مزاج استقلالی او ـ همواره بمیل خود حرکت میداد هنگامه طلبی همین شخص بود
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.