Page image — the source of record
Machine transcription
(٦٢١)
استاد ابو الحسن علی بهرامی سرخسی
وی از شعرای دربار حضرت غزنه و دانشمندان آن عصر است در عروض
و قافیه رسایلی تالیف نموده و آنرا غایت العروضین و کنز القافیه ور ساله
خجسته نام نهاده این دو بیت از اوست .
مـاهـر دو بتا گل دور انگبیم بنگر بچه خواهمت صفت کرد
یک نیمه آن تیولی بسـرخـی وین نیم دگر مخم چنین زرد
محمد بن محمود بدایعی بلخی
گویند اشعار مصنوع می سروده ولی از این اشعار او چیزی در میان نیست
ومهم ترین اثری که از او مانده پند های نو شیر وان است که در بحر
تقارب منظوم ساخته و اصل آن بزبان پهلوی بوده (۱)
ابو محامد محمود بن عمر جوهری زرگر هروی
وی محمود را مدح گفته و در حضرت غزنه و گاهی در مولد خود بهرات
بسر می برد و در ٤٤٤ نیز حیات داشته است.
حکیم ابو اسحق کسائی مروزی
در ۲۷ شوال ٣٤١ متولد شده و تا سال ۳۹۱ در قید حیات بوده و از شعرای
بزرگ محسوب میشود. در قصیده سبک استاد رود کی داشته :
سرود گوی شد آن مرغک سرو دسرای
چو عاشقی که به معشوق خود دهد پیغام
همی چه گوید گوید که عاشقا شب گیر
بگیر دست دلا رام وسوی باغ خرام
(۱) - ا لنا مه پارس.
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.