Page 62

(۳۱) برضد او آماده کارزار ساختند یکسال دیگر عبدالله در هرات مشغول جنگ ماند تا فتح نمود و آنگاه درسال ٦٥ به مرو باز گشت و تا ٧٢ باقی ماند. خلیفه مروان اول در ٦٥ مرده و جایش را امیر عبدالملک خلیفه معروف اموی اشغال کرده بود ولی خراسانیان نگذاشتند عبدالله خازم با امیرالمؤمنین بیعت نماید لهذا عبدالله اعلان استقلال خراسان نمود، بکیروشاح دشمن دیرینه عبدالله در خراسان از طرف خلیفه بعوض او منصوب و بلا فاصله با قبایل واتباع خود داخل جنگ برضد عبدالله گردید مدتی جنگهای خونینی بین این قبایل و سرداران عرب جاری بود تا بالاخره در ٧٢ عبدالله کشته و بکیر بن وشاح جای او نشست خلیفه دمشق در ٧٤ هجری امیه بن عبدالله را بعنوان والی خراسان مقرر نمود ولی خراسانیان نتوانستند بار دیگر درامۀ سابق را تماشا نمایند، باینمعنی که بکیر تن درنداد و او نیز مثل عبدالله اعلان استقلال امارت خراسان نمود امیه با او داخل جنگ شد. و پس از یکرشته جنگهای صعبي که قوای اصلی عرب را در خراسان شمالی به تحلیل میبرد، بالاخره درسال ٧٧ توانست بکیر را کشته و خودش بحکومت مستقر گردد، امیه ازین پس دایر نشده از مرو ببلخ عسکر کشید و خواست اینها ر مستقیماً ولایت بلخ را مثل نیشاپور و مرو تحت اداره خود قرار دهد، و لی مردم از در جنگ پیشامده و بطوری شدید مصروف پیکار شدند که امیه با تمام قوای خود محصور شد، امیه با زحمت زیاد توانست خودش را از چنگ بلخی ها نجات داده و در مرو برساند. حجاج و قتیبه : عبدالملک که در دمشق اتصالاً اخبار خراسان را میگرفت احساس کرد اداره ولایات آنها انضباط سختی میخواهد . لهذادر ٧٨ـ امیه را از حکومت معزول و امور خراسان مفتوحه را بیکی از فعال و جدی ترین مردان عرب یعنی حجاج ثقفی داد، حجاج مهلب را باداره خراسان شمالی و عبیدالله بن ابی بکره را بحکومت سیستان اعزام کرد،