Page 593

(٥٤٨) امیر محمد بغمای اندوخته های خودش و پدرش در دست سپاه غزنه ، شورش طغرل حق ناشناس ، قتل عام او در خاندان سلطان محمود ، این همه صدمات جانگدازی بود که یکی بعد از دیگری به پیکر این خاندان بزرگ حواله شده رفت لهذا وقتی که ابراهیم ظهیرالدوله بر اریکه سلطنت غزنه جلوس فرمود تقریباً دو قسمت بزرگ حیطۀ فرمان فرمائی سلطان محمود و مسعود در دست دشمنان شان افتاده بود حتی بست و بلخ و هرات نیز در دست سلاجقه بود اما ابراهیم کار بزرگی که نمود این بود که استقرار سلطنت خود را در غزنه به اساس محکم تری تمرکز داد . یعنی اگر از یکطرف نتوانست اقتدار خود را مانند عصر محمود در ما ورای آمودریا از سوی شمال و در بلاد جبال وری از سوی مغرب قایم کند از جانب دیگر نگذاشت زیاده ازان تسلط دشمنان او در قلمرو حکمرانی پدرانش نفوذ یابد و اقتدارش از هند کاسته گردد . در سال ٤٦٥ سلطان ابراهیم اول به سوی طخارستان حمله کرد تا سگامکاند را از سلجوقیان باز ستاند عساکر او به شدت جنگ کردند . و عثمان عم سلطان ملک شاه سلجوقی را که لقب امیر الامرایی داشت اسیر کرده بغزنی آوردند . دیگر از واقعات عصر سلطان ابراهیم غزنوی مسئلۀ فتوحات او در هند است بقول اکثر مورخین سلطان ابراهیم در سال ٤٧٦ بجانب هند لشکر کشید تا دامنۀ فتوحات محمودی را وسیعتر سازد اولاً قلعۀ اجود را تحت حمله قرار داد اهالی آنجا با اینکه ده هزار مرد جنگی داشتند تاب مقابله نیاوردند و سلطان ابراهیم در ۲۰ صفر سال مذکور آنرا عنفاً فتح کرد . بعد ازان بجانب قلعه روپال حمله آورد ابن اثیر می نویسد که روپال بر فراز کوهی واقع بود یکطرف آن برادر با ويك طرف آنرا جنگل