Page 458

(٤١٣) بنام ايك از این جا روان شدن بهتر که باز گشتن نزد پدر بدینگر سان اگر چه ز این جا تاجای مار هیست دراز ز راست وز چپ ما دشمنان وما بمیان بجمله گفتند ای شهر یاوروز افزون خدایگان بلند اختر بلند مکان که در سپه که چو تو میر پیش جنگ بود اگر ز پیل بگرسد بر او بود توان خدا یگان جهان چون جوا بها بشنید بخواست نیزه و توفیق خواست از یزدان میان آن سپه اندر فتاد چون که فتد میان گور و میان گوزن شیر ژیان بيك زمان سپه بیکرانه را بشکست شکستنگانرا بنگر فت و جمله داد امان و منو چهری در این معنی گوید : هر كنز بكجا روی نهد این شه عادل با حاشیه خویش و غلا مان سرائی الا که بکام دل او کرد همه کار این گنبد پیروزه و گردون رحائی (۱) چون قصد بری کرد و به قزوین و بساوه شد بوی بهار از همه بوئی وبها ئی (۲) چون قصد کیما کرد به گرگان و به آمل بگذاشت کییامملکت خویش و کیائی (۱) رحا آسیاپ (۲) یعنی از آل بویه وبهاء الدوله بوی بهار رفت وافسرده شدند