Page 408

(٢٦٣) ابن اثیر گوید: خانه بود مملو از سیم ناب که می گفتند در پانزده گز وسعت آن بود سلطان سالماً وغانماً به غزنه باز گشت و امر داد آن همه جواهر را در میدان غزنی بیفگندند و سفیران اقطار حاضر شدند و تعجب نمودند و تختهای زرین و سیمین را که ازین قلعه گرفته بودند مقابل كوشك نهاد(١) عنصری این قضیه را چنین به نظم آورده : از آب جیلم از آن روی کار زار بهیم خزانه ملکـــان بود در بهیــم مضمــر یکی حصاری كبر برجها و كنگره هاش نبود هـيــچ ميــانه زگنــبــد اخضــر بگردش اندر دریای سبز موج زنان ز نــم آن همــه بنيــاد برجهــا شده تر خدای داند کانجا چه بر گرفت از گنج ز زرو سیم و سلاح وز جامه و زیور فزون از آن نبود ریگ در بیابان ها که پیش شاه جهان بود توده گــوهــر بجای خیمه همی زر نهاد بر اشتر بجای موكب گوهر نهاد بــر استـــر بدار دملك خود آورد تخت ملك بهيم زسیم خام چو بتخانه پر نگـار وصور کهن شده است بغزنین فتاده در میدان دهل زنند بر او خود دهـــل زنان بر در انندپال به کوه های نمک پناه برد و در آنجا رخت از جهان بر بست و پسرش تریلو چنپال بجایش بنشست . (١) گردیزی صفحه ٥٤ .