Page 387

(٣٤٢) بنو فريقون قوم فى وجوههم سيما الهدى وسناء السؤدد العالى كانما خلقوا من سؤدد وعلى وساير الناس من طين وصلصال ولئن اكن ساكتا عن شكر انعامهم فان ذاك لعجزى لا لاغفالى (١) يعنی اولاد فريغون کسانی میباشند که در روهای شان سیمای هدایت آشکار است و فروغ بزرگی منشی و سرداری از آن می تابد پنداری ایشان از بزرگی و بلندی آفریده شده اند و دیگران از گل و خاک اگر من از شکر انعام ایشان خاموشم از ناتوانی من است که آنرا شمرده نمیتوانم نه از اغفال من . محل امارت این سلسله گوزگانان بود که عرب ها بقانون تعریب آنرا جوزجانان و گاهی هم جوزجان خوانده اند یاقوت می نگارد : جوزجان ناحیتی است میان بلخ و مرغاب . مرکز آنرا یهودیه می گویند انبار و فاریاب و گنلار از شهرهای آنست امام یحیی بن زید بن علی بن حسن بن علی رضی الله عنه را در آنجا کشتند جوزجان از طرف اعراب در سال ٣٣ هجرت عنوه فتح شده (٢) (١) يتيمة الدهر امام ثعالبی جلد ٤ طبع مصر . بقیه پاورقی صفحه ٤٠ درباره جوزجان فرخی نیز در ستایش بهار جوزجان اشعاری دارد و در آن از دو ناحیه جوزجان نام می برد یکی «رشنه» که یقینا در شهر بوده و دیگر «کندروان» که بیرون شهر وقوع داشته . چون شرح گوزگانان تاريك است اشعار او را نیز نقل میکند . نو بهار بلخ را در پیش من حشمت نماند تا بهار گوزگانان پیش من بگشود بار باغ و راغ و کوه دشت گوزگانان سر بسر حله دوروی را ماند زبس نقش و نگار از درون «رشنه» تا کهپایه های کزروان سبزه از سبزه برد لاله زار از لاله زار از فراوان گل که بر شاخ درختان بشکفد راست پنداری درختان گوهر آوردند بار گپلهی گل گردد و سنگ سیه یاقوت سرخ زین بهار سبز پوش تازه روی آبدار (٢) معجم البلدان یاقوت .