Page 332

(٢٩٦) دو چشم عبرتم از قدرت تو چند فراز دو گوش فكرت من چند سالها شده زبند گناه چند كنم چند عهد تو شكنم بزرگواری تو چند و این وفای تو چند كنون خدايا عاصيت با گناه گران سوی تو آمد و اميد را ز خلق بكند نه محنتی و نه دردی نه سختی است بر او كه روز گار چو شهدست وزندگانی قند ولیك آنكه خداوند چون تو یافت كریم ازو بنعمت بسیار كی شود خرسند *** ای آنكه نداری خبری از هنر من خواهی كه بدانی كه نیم نعمت پرورد اسب آر و كمند آر و كتاب آر و كمان آر شعر و قلم و بر بط و شطرنج و می و نرد *** بهوا در نگر كه لشكر برف چون كند اندر و همی پر و از راست همچون كبوتران سفید راه گم كرده گان ز هیبت باز دقیقی بلخی شاعر بزرگ اواخر سامانیان همان كسی كه به امر امیر رضی ابوالقاسم نوح بن منصور (٣٦٥-٣٨٧) به نظم شاهنامه پرداخت و سنت دیرین آریایی را از لوژنده ساخت و در حقیقت پیشواستاد طوس گردید.