Page 330

(٢٩٤) هر آنکسي که نباشد زاخترش اقبال شجاعتش همه دیوانگی فصاحت حشو بود همه هنر او بخلق نا مقبول سخا گزاف و کریمی فساد و فضل فضول *** جهان شناخته گشتم بروز گار دراز ندیدم از پس دین هیچ بهتر از هستی نیاز و ناز بدیدم در این نشیب و فراز چنانکه نیست پس از کافری بترز نیاز ابوعبدالله محمد بن صالح مروزی از شعرای مقدم و لوالجی آل سامان است که مورد تمجید تذکره نویسان و بعضا شعرای دیگر قرار گرفته . بعضی او را همان لوالجی که منوچهری در این بیت یاد کرده دانسته اند. از حکیمان خراسان کوشهید و رودکی بو شکور بلخی و بوالفتح بستی هکذی بوالعلا و بوالعباس و بوسليك و بوالعثل آنکه آمد از لوایج آنکه آمد از هری از اشعار نغز و لطیف اوست: سیم دندانك و بس دانك وخندانك وشوخ که جهان آنك بر ما لب اوزندان کرد لب او بین گویی که کسی زیر عقیق با میان دو گل اندر، شکری پنهان کرد *** جعد بر سیمن پیشانیش گوئی که مگر لشکر زنگ همی غارت بغداد کند وان سیه زلف بر آن عارض گوئی که همی پور زاغ کسی آتش را باد کند