Page 112

(۸۱) با مبالغه تعداد این اردوی خراسانی را بالغ بر نصف ملیون میدانند، در هر حال فضل جز این نمیخواست که کشور آبائی او باداشتن چنین اردویی برای نقشه های آیندۀ مملکت وتأمین آزادی واستقلال استعداد حربی مکمل داشته باشد، فضل باهمین قوت بزرگ در ماوراء النهر پیشرفت و آوازه اردوی او پایتخت خلافت را فراگرفت، چنانچه شعراء عرب از قبیل مروان بن ابی حفصه وغیره در مدیح این عسکر و آفسر قصائد غرائی سرودند خلیفه عباسی رشیدهم از پیشنهاد فضل عجالۀ مطمئن بود. واین اردوی خراسانی راحافظ امپراطوری وسیع خودش میدانست. فضل تا ۱۷۹ در خراسان مشغول اصلاح امور بود ومردم او را از کثرت محبت بدرجۀ پرستش دوست داشتند ودر حین عبور او از بلاد وقصبات معمورو پر ازدحام خراسان که در تعداد صدها و هزار ها موجود ومملو از صدها هز از مردم دلیر ومتمول بود.. زیرا هنوز چنگیز ظهور نکرده ومغل سر از یر نشده بود. بملیونها نقد وجنس باو هدیه میکردند، البته فضل قبول نمیکرد و روزیکه از خراسان بر گشت وهارون الرشید سوای تازیانه از هموطنان خودش هدیۀ نه پذیرفت. فضل با ینصورت به بغداد برگشت و هارون الرشید از و استقبال بی سابقه در بغداد نمود. بعد از فضل برمکی منصور بن یزید حمیری در سال ۱۷۹ ومتعاقباً علی بن عیسی بن ماهان در سال ۱۸۰ بحکومت خراسان شمالی مقرر شدند، ولی خراسانیان تن نداده یحیی پسر علی را در ۱۸۲ در بلخ بشکستند وخود علی را مغلوب و فراری ساختند وسی ملیون درهم اموال او را اغتنام نمودند، بهمین جهت علی تا ۱۹۱ در خراسان شمالی از شدت و درشتی خودداری نکرد. معهذا همین علی بن عیسی بود که طاهر بن حسین پوشنگی سر سلسلۀ امراء طاهریه را بحکومت پوشنگ وطن او ــ که آنوقت برابر هرات معمور بود ــ مقرر کرد، هارون الرشید درین میانه جعفر بن یحیی بر مکی سردار دیگر خراسانی را بحکومت خراسان شمالی اعزام نمود، اما مدت اقامت جعفر در خراسان از بیست روز بیشتر طول