Page 102

(۷۱) بود که سفاح عباسی را نظر بمصالح سیاسی دولت خیال کشتن ابو سلمه حفص بن سلیمان همدانی پدید آمد . ولی خلیفه جرأت اینکار نداشت زیرا او از دست نشانده ابو مسلم چیزی بیشتر نبود . در حالیکه ابومسلم ابوسلمه را منشور وزارت و لقب وزیر آل محمد ومعناً اختیار اداره خلافت عطا کرده بنا بران خلیفه برادر خود ابو جعفر منصور را شخصاً بدربار ابو مسلم اعزام و برای استیذان کشتن ابوسلمه مامور کرد . ایامیکه منصور در نزد ابومسلم اقامت داشت از طرز رفتار وتکبر او در دل کینه گرفت و از همان وقت مصمم شد اگر بتواند احسان این مرد خراسانی را بکفران مقابله کند در هر حال منصور بدربار خلافت برگشت وخلیفه را از قدرت ابومسلم تخویف وبدشمنی او تحريك نمود . اما خلیفه نمیتوانست ونمیخواست از احسان ابومسلم اغماض کند . در حال ابو سلمه بعد از اجازه ابومسلم از طرف سفاح کشته و عوض او خالد بن برمك بلخی بوزارت برداشته شد، و برمك پیر چاهای پسر بشقاسف (پشقاسب) از اهالی شهر بلخ بود . ابو مسلم بعداز تنظیم خراسان در سال ١٣٥ بماوراء النهر عسکر کشیده و زیادترا کم عربی آنجا را که دم از عصیان میزد بکشت . و در سال ١٣٦ بغرض وارسی از امور خلافت عباسی واداء فریضه حج بجانب حجاز حرکت کردوقتیکه او وارد مرکز خلافت گردید از طرف خلیفه سفاح استقبال شد منصور که در کمین بود باز خلیفه را تحريك بضد ابومسلم نمود . وقتیکه ابو مسلم به مکه روان شد خلیفه امارت حجاج را به او نی بلکه به برادر خود منصور داد لهذا ابومسلم کوفته خاطر شده و از منصور يك منزل پیشتر حرکت افتاد او در پیشقر به تمام قوافل وحجاج امر کرد تا در عرض راه از مطبخ او که دوسد قطار اشتر سامان آنرا می کشید نان خورده واز خودطبخی نه نمایند و مقرر کرد از منزل هر کسی که دود بر اید اعدام شود،هیبت و آوازه کارنامهای