Page 110

(١٠٥) دو چشم عبرتم از قدرت تو چند فراز دو گوش فکرت من چند سالها شده زبند گناه چند کنم چند عهد تو شکنم بزرگواری تو چند و این وفای تو چند کنون خدایا عاصیت با گناه گران سوی تو آمد و امید را ز خلق بکند نه محنتی و نه دردی نه سختی است بر او که روزگار چو شهدست و زندگانی قند ولیک آنکه خداوند چون تو یافت کریم از و بنعمت بسیار کی شود خرسند * * * ای آنکه نداری خبری از هنر من خواهی که بدانی که کیم نعمت پرورد اسپ آر و کمند آر و کتاب آر و کمان آر شعر و قلم و بربط و شطرنج و می و نرد * * * بهوا در اگر که لشکر برف چون کند اندر و همی پرواز راست همچون کبوتران سفید راه گم کردگان ز هیبت باز دقیقی بلخی شاعر بزرگ اواخر سامانیان همان کسی که به امر امیر رضی ابوالقاسم نوح بن منصور (٣٦٥-٣٨٧) به نظم شاهنامه پرداخت و سنت دیرین آریایی را از نو زنده ساخت و در حقیقت پیشرو استاد طوس گردید.