Page 108

(۱۰۳) هر آنکسی که نباشد زاخترش اقبال شجاعتش همه دیوانگی فصاحت حشو بود همه هنر او بخلق نا مقبول سخا گزاف و کریمی فساد و فضل فضول جهان شناخته گشتم بروز گار دراز ندیدم از پس دین هیچ بهتر از هستی نیاز و نار بدیدم درا ین نشیب و فراز چنانکه نیست پس از کافری بتر ز نیاز والوالجی ابو عبد الله محمد بن صالح مروزی از شعرای مقدم آل سامان است که مورد تمجید تذکره نویسان و بعضا شعرای دیگر قرار گرفته . بعضی او را همان نوایحی که منوچهری در این بیت یاد کرده دانسته اند: از حکیمان خراسان کو شهید و رود کی بوشکور بلخی و بوالفتح بستی هکذی بو العلا و بو العباس و بوسليك و بوالمثل آنکه آمد از نوایح آنکه آمد از هری از اشعار نغز و لطیف اوست: سیم دندانك و بى دانك و خندانك و شوخ که جهان آنك برما لب او زندان کرد لب او بین گویی که کسی زیر عقیق با میان دو گل اندر، شکری پنهان کرد جعد برسیمن پیشانیش گوئی که مگر لشکر زنگ همی غارت بغداد کنند وان سیه زلف بر آن عارض گوئی که همی بپر زاغ کسی آتش را باد کنند