Page 91

(٦٦) اما هيچ كدام آن براى خود دليلى ندارد . آنچه واضح است تاريخ اخير اين عصر است كه به ۵۰۰ يا ۸۰۰ ختم ميشود. اوائل آنرا به ۲۰۰۰ يا ۳۰۰۰ ق م پيوست بايد نمود . پروفيسر كيت Keith برعكس آنچه ذكر شد عصر ويدى را تازه تر ميشمارد شروع برهمانا را به ۸۰۰ ق م و قديم ترين سرودها را كه طور مثال عبارت از «سرود شفق» باشد به ۱۲۰۰ نسبت ميدهند و ميگويد كه ازين بالاتر سرودهاى ويدى را برده نميتوانيم زيرا اگر اوستا مربوط به قرن ٦ است از نقطه نظر زبان بين متن اوستا و سرودهاى ريک ويد تشابه خيلى زيادى است . محل ظهور سرودهاى ويدى : قبل برين سرودهاى آريائى را روى هم رفته به دو دسته عمومى تقسيم نموديم: يكى سرودهاى گمشده و مجهول بخدى و ديگر سرودهاى معلوم جنوب هندوكش. اين تقسيمات تصريح ميكند كه قديم ترين سرودهاى آريائى در قديم ترين كانون رهايش و تهذيب آنها در «بخديم سريرام» يعنى «بخدى زيبا» بميان آمده . طوريكه پيشتر شرح داديم اين نظريه كه آرياها در شمال هندوكش قطعا سرودى نداشتند غلط محض است و به هيچ منطق و دليل برابر نمى آيد و متن سرودهاى معلوم جنوب هندوكش به اشارات متعدد آنرا تكذيب ميكند ، درست است كه سرودهاى قديم بخدى در دست نيست و از بين رفته ولى همان طوريكه در ميان سرودهاى شرق سند هو و پنجاب سرودهاى زياد دامنه هاى جنوب هندوكش درج است كه گفته ميتواند كه سرود هاى «ريک ويد» كه قديم ترين مجموعه منظومه هاى ادب ويدى است و حصص قديم آن در جنوب هندوكش سروده شده شامل بعضى قطعات مدرسه قديم بخدى نباشد . بعد ازينكه در حوالى ۲۰۰۰ ق م مهاجرت از بخدى شروع شد و يكدسته بزرگ قبايل آريائى به جنوب هندوكش و دره هاى خوش آب و هوا و وادى هاى سرسبز و خرم آرياناى جنوبى و شرقى منتشر شدند به اصطلاح خود