Page 72

( ٤٧) و زبان و گوش و دل بوده در همین جاها تولد و نشو و نما یافته و محافظه گردیده است. ادبیات شفاهی نسبت به ادبیات تحریری طبیعی تر است همان طوریکه بی تکلف حرف میزنیم بی تکلف سرودها و منظومه های این دوره هم سروده شده، ساده است پیرایه ندارد. آنچه چشم می بیند و دل احساس میکند از زبان می برآید. چون صحبت و تکلم کار طبیعی همه نوع بشر است لازم می آید که همه اقوام دنیا ادبیات شفاهی داشته باشند، حتماً این طور هم است پیش از ایجاد رسم الخط نزد هر قوم و بعد از ان ادبیات شفاهی بوده است ولی عموماً آن ادبیات از مراحل ابتدائی تجاوز نکرده و اگر تجاوز هم کرد، محافظه نشده است و در نتیجه اثری از ان باقی نمانده لذا میتوان گفت که ادبیات شفاهی و مخصوصاً حفاظت آن قرنها سینه بسینه یکی از اختصاصات آریائی ها و باز دقیق تر اگر بگویم یکی از ممیزات مختصه کتله آریائی های باختری است. ادبیات شفاهی آریائی مدتهای مدید دهن بدهن و سینه بسینه انتقال یافت چون در خانوادهای آریائی قدیم انتقال میراث معنوی اهمیت زیاد داشت پدر خانواده که مربی این کانون كوچك هم بشمار میرفت سعی میکرد تا فرزندان خود را از ثمره سرمایه معنوی هم مستفید کند و این یگانه عاملی بود که تا موقع فرارسیدن تحریر، سرودها و منظومه ها را قرن های متمادی حفظ کرد و نگذاشت که بالكل محو و ناپدید شود البته يك قسمتی ازین سرودها آنهائی که از همه قدیم تر بودند از بین رفته اند و در اطراف آن مفصل تر صحبت خواهیم نمود. آیا دوره ادبیات شفاهی آریائی یا « سرود گوئی » چطو شروع شده؟ و علت آن چه بوده؟ آیا محض شوق ادب و شعر گوئی این مجموعه را بمیان آورده یا کدام علت اساسی تری درین مورد مدخلیت داشته؟ درین شبه نیست که این مجموعه محض در اثر احساسات عشقی کدام شاعر و احتیاجات خالص ادبی