Page 392

( ٣٦٧ ) مومى اليه بستانها هنگامیکه در مملکت مارسید ادعای الوهیت کرد . پادشاه هخامنشی خوب خود را باخته بود و آرزو داشت که اسکندر با او صلح کند . و همینکه اسکندر به طرف موصل پیش آمد موصوف بوحشت افتاده طالب صلح شد و حاضر گردید که سلطنت موروثه را با اسکندر قسمت کند وحد فاصل دولت خود و دولت اسکندر را رود فرات قرار داد . این بی دست و پائی داریوش سکندر را بیشتر قوت داد و بر فتح مطمئن تر ساخت ، و جوابش داریوش را رد کرد . داریوش ناچار آمادگی جنگ دید و از هر طرف استمداد جست . و جمیع عساکر ومعاونین خود را در بابل احضار نمود ، و خود در فکر اسلحه واصول جنگ شد . در موقع عبور اسکندر از رود دجله فارسیان بسیار غفلت کردند و گر نه عسکر او در آن موقع بوحشت در افتاده بود . میدان جنگ گوگاملا بود که محلی است قریب شهر موصل جنگ شروع گردید و هر دو لشکر بر روی هم افتادند در اوائل معلوم میشد که داریوش غالب خواهد آمد ولی اسکندر مانند جنگ ایسوس خود را بداریوش رسانیده ژوبینی بطرف او افکند این ضربت با و اصابت نکرد ولی عرابه ران او را سرنگون ساخت درمیان قراولان همهمه پیچید زیرا پنداشتند که این ضربت بخود داریوش رسیده است و شکست از يك صف بصف دیگر سرایت کرد . داریوش هم بدون آنکه کاری کند فرار کرد . این جنگ شکست قطعی بود که بر فارسیان وارد آمد و گلیم دولت هخامنشی جمع کرده شد . اسکندر در گرفتن سرزمین فارس هيچ مانعی نداشت . مواضع را یکی پس از دیگر گرفت تا اینکه به پرسی پولس رسید و اهالی را بکشت و اسیر ساخت و چون درین اوقات مانعی برای خود نمی دید بیشتر مجالس باده نوشی ترتیب میداد در یکی از مجلسهای عیش و نوش تائیس نام يك زن آتنی از او خواهش کرد