Page 165

(١٤٠) و زراعت بود تهیه میکرد چون مانند پختونها و نورستانیها ظروف خانگی آنها هم اکثر ا از چوب بود از ین جهت هم اهمیت صنعت کار چوب بیشتر حس می شد. مشروب کوهی (سوما) مخصوصاً در ظروف چوبی نوشیده میشد . نا گفته نماند که نجارهای ایشان در تزئینات عراده های جنگی بسیار میکوشیدند و شعراء مهارت خویش را به کسانیکه عراده ها را درست میکردند مقایسه کرده اند . بعد از نجار یا صنعت کار چوب ، صنعت کار فلز که روی همرفته آهن کر ومس گر وزرگر امروزی را در بر میگیرد نزد آنها با اهمیت تلقی می شد مشارالیه در کوره ئی که با بال پرندگان پیکه میکرد سنگ معدنی را میگداخت، دیگ های خورد و دیگر ظروف معمولی را از فلز میساختند ، در سرود ها فلزی بنام «Ayas ایاس» ذکر شده لیکن واضح نمیتوان گفت که مقصد از ان چه بوده معنی مس ، آهن و برنج هر سه را از ان میتوان کشیدشاید قلعی باشد. دباغ و صنعت دباغی هم در میان آنها معمول ومروج بود. کار بافت تکه وبوریا ازقی بیشتر به زنها تعلق داشت نذ کار این مطلب درینجابی مورد نیست که پیشه وری ودست زدن بیکی از ین حرفه ها در عصر ریگ و بدچیز پست در جامعه نبوده بلکه اسباب افتخار همگان بشمار میرفت و کسانیکه به پیشه های فوق الذکر مشغول بودند باشرف ترین اشخاص قبایل بشمار میرفتند . خوراك : در غذای آریائیها برطبق زندگانی قبایل مالدار شیر مدخلیت زیاد داشت که خالص یا مخلوط با حبوبات خورده میشد . مسکه هم زیاد بمصرف میرسید. از آرد حبوبات باشیر ومسکه کلچه درست میکردند سبزی و میوه جات در تغذیه شان مدخلیت زیاد داشت گوشت قربانی حیوانات مثل نر گاو و گوسفند و بزهم به مصرف خورا که آنها میرسید. در مواقع میله های عمومی بیشتر نرگاوها را میکشتند و از روی عنوان ( اتی تیگوا Atithigva ) یعنی ( کشنده نرگاو برای مهمانها ) معلوم میشود که بعضی اشخاص بصورت خصوصی وظیفه دار این عهده