Page 89

( ٦٨ ) بنائی از جهت آنکه به میر علیشیر ظرافتهائی بر گذار میکرده میر نیز در مقام ظرافت شده فرموده است مولینا بنائی دیوانه شده است او را به دارالشفاء برده بکف پای و نخود آب علاج کنند ازین جهت گریخته بعراق رفته بود و از سلطان یعقوب تربیت ها یافته بعد از مدت کمی باز بهرات آمده بوده است میر علیشیر کسی فرستاده طلب نموده در مقام لطف و آشنائی شده است و به انعام و اکرام تلقی نموده و عذر مافات گذشته کرده است و بنائی نیز عذرهای ظرافتها خواسته بهم نيك بر آمدند . در محل خوش پرسی ها میر پرسیده است که عراق را چون یافتید بنائی گفته است که چیز عراقیان بسیار خوب یافتم که ایشان مطلقاً شعرتر کی نمیگویند میر گفته تو هنوز هشیار نشده ئی بگذار این تعرضات را بیا از روی یاری و اتحاد راستی را بگوی که در دیوانهای ما کدام مطلع خوبست گفته است مطلعی از مولینا را خوانده است . میر گفته عجب مرد متعرضی این مطلع خود از مولانا صاحب است که ما خریده ایم وتو قصداً از برای تعرض این میگوئی ... تو هرگز تعرض را ترك نخواهی کرد هردو باز بر سر آزار خود رفتند بعضی مدارك ديگر مانند خزانه عامره علت آزرده گی امیر علی شیر نوائی را از مولانا بنائی چیز دیگر دانسته می نویسد : معمار طبیعت او (یعنی بنائی) بنای سخن بلند ساخته و مهندس اندیشه او طرح معنی دلپسند انداخته بقول میر غیاث الدین منصور ملای شاعران و شاعر ملایان است وقتی قصیدۀ در مدح علیشیر گفته گذرانیده وصلۀ خاطر خواه نیافت لاجرم بعضی الفاظ قصیده را تغییر داده بنام سلطان احمد میرزا که همشیره زاده سلطان حسین میرزا بود کرد و این قطعه را به امیر علیشیر فرستاد : دختر ابکار بكر فكر من اند هر یکی را بشوهری دادم آنکه کا بین نداد و عنین بود زو کشیدم بدیگری دادم