Page 149

(۱۲۲) وشاعر خوش طبعی بود میرعلی شیر نوائی او را بسیار دوست و عزیز میداشت . چنانچه از جمله کاتبان و خوشنویسان رسمی خط خراسان بود . از جمله خطوط مختلفه خط نستعلیق را خیلی ها خوب می نوشت و روش خطش بسیار پخته و محکم بود . لطافت سخن و شیرینی گفتار او معروف است . میگویند شخص فوق العاده پاکیزه نهاد و بی آلایش بود . اگر چه صورت زندگانی او مفصلاً معلوم نیست ولی با آنهم می‌توان گفت که تا حدود ٩٦٠-٦٥ و باز باده بر آن حیات داشته است زیرا صاحب تحفۀ سامی میگوید (۱) « از هراتست و اوقات بکتابت میگذارند و هر روز چهار بار افیون میخورد .» واز مطالعۀ این چند کلمه معلوم میشود که نگاهی تا ٩٥٧ که سنۀ تالیف تحفۀ سامی است حیات داشته است خلاصه نگاهی نه تنها از پهلوی صنعت خوش نویسی شهرت حاصل نمود بلکه اشعار او نیز رنگین است و میتوان او را از جملۀ استادان شعر نیز محسوب نمود. از اوست : بایتان دل شرح درد بی نوائی میکند دردمندی از در دلها گدائی میکند . و ویسی : از هراتست در خوشنویسی و خطاطی شهرت بسزائی دارد . اگرچه سوانح و گدار شان زندگانی او بسیار مجهول است ولی چیزیکه به یقین می‌توان گفت این است که مولانا ویسی در اواسط سلطنت سلطان حسین بایقرا (یعنی در حدود سنوات ٩٨٠ و ٩٨٥) بدنیا آمده و هم در آن عصر شهرت پیدا کرده است . طبع ویسی در شعر فوق العاده بلند و متین بود، چنانچه این غزل او مدعای ما را ثابت میکند: غزل مدام چهره ام از خون دیده رنگین است گلی که چیده ام از باغ عاشقی این است زبان میگزد دشنام چون دعا گفتم که گفته اند دعاها برای آمین است بس است قوت دل و جان خستۀ فرهاد حلاوت سخنی کز زبان شیرین است (۱) صفحه ۱٦۱ تحفۀ سامی طبع طهران .