Page 122

( ۹۷ ) عبدالله مروارید : خواجه عبدالله مروارید ( متخلص به بیانی ) پسر خواجه شمس الدین محمد مروارید کرمانی است خواجه شمس الدین محمد مروارید که از اجله اشراف و اعیان کرمان بود در زمان تسلط میرزا جهانشاه ترکمان ( که طبعا بعد از سنه ٨٥٠ هجری که تاریخ وفات شاهرخ است اتفاق فتاده ) بهرات آمده و در ٨٦٣ موقعیکه سلطان ابوسعید کورگانی برای دفعه دوم از بخارا و سمرقند بجا نب هرات حرکت نموده آنرا از دست میرزا جهانشاه بدر آورد همراه رکاب سلطان ابوسعید گردیده در سلك وزراء باعتماد او در آمد و در ۸۷۲ هنگامیکه سلطان ابوسعید بعزم تسخیر عراق و آذربایجان رهسپار گردید خواجه شمس الدین محمد بمو جب فرمان او بطرف سمرقند حرکت کرد چون سلطان ابوسعید در آنسفر بجنگ تر کمانان آق قیونلو کشته شد ، خواجه شمس الدین مدتی در ماوراء النهر مانده موقعیکه سلطان حسین بایقرا بر تخت سلطنت هرات جلوس نمود واپس بهرات آمده بدر بار او بصوت دائمی کمر خدمت بر بست و برتبه وزارت رسید بعد از چندی از رتبه وزارت استعفا داده عزلت گزین شد و از طرف حسین بایقرا منصب شیخ تولیت مزار خواجه عبدالله انصاری رحمة الله علیه بدو سپرده شد و تا آخر حیات به همین وظیفه مشغول بود تا آنکه در سنه ٩٠٤ فوت کرد. خواجه عبدالله مروارید پسر او که از جمله هنروران بزرگ و خوشنویسان ز بر دست بشمار میرود در هرات تربیت یافته و بزمان سلطان حسین بایقرا میزیسته است . با ثر تعلیم و توجهات استادان هرات و همچنین بر حسب شفقت و مراحم شاهانه این سلطان هنر پرور ، و وزیر فرزانه او میر علی شیر نوائی خواجه عبدالله نه تنها در خو شنویسی از سر آمدان عهد خود شد بلکه در شعر سرائی و غزل خوانی و آواز و موسیقی نوازی هم از استادان بزرگ بشمار میرفت. اشعار بسیار خوب دارد ، و بیانی تخلص میکرده از اوست : خوش آنزمان که خطت گرد آنعذار نبود میان حسن تو وعشق من غبار نبود