Page 196

« ارمغان میمنه » ( ) هر دو از يك قوم و يك طائفه بودند. سياه موى و جلالی حينیكه در مدرسه مصروف اخذ تعليم بودند روز بروز آتش عشق و درد محبت در قلبهای این دو معصوم تيزتر و شعله ورتر میگردید تا بالاخره و در مقابل قوه اتم شكن عشق مغلوب گردیده رازهای درونی را با هم در میان نهادند، در برابر عشق همديگر تسليم الا شرط شدند. بعد از آن تمام درس های آخوند جز يك كلمه مقدس وجگر سوز عشق و غیر از يك جمله جانكاه محبت چیز دیگری در نظر آنها دیده نمیشد، درس شان درس عشق و سبق آنها سبق محبت بود، بدریای عشق آنقدر غرق شدند كه ساحل امنی جز كنار ازدواج نیافتند، به آتش عشق و محبت باندازه سوختند كه راه نجاتی جز بدست گرفتن دامان وصل دائمی همدیگر سراغ نتوانستند . و جلالی بسیار تر میسوخت لهذا خدا (ج) باو طبع روانی بخشید تا باین وسیله دردهای درونی و آتشین خود تشفی بدهد، جلالی از در هجر و آتش فراق چهار بیتی های سلیس و پر سوز و غزل های جانسوز و درد ناکی میسرود . در نتیجه هر دو عشاق ستم کشیده مدرسه و سبق را ترك داده در پی بدست آوردن فرشته سعادت و نيك بختی (ازدواج) شدند تا سنين ۱۷ و یا ۱۸ خدای بزرگ بپاداش عشق پاك و بی آلایش شان آنها را بوصال دایمی همدیگر «ازدواج» مفتخر ساخت. سیاه موی بعد از چندی چنانیکه خاصیت چرخ بیمدار و فلك نا پایدار است بدرد جدایی و مرگ جگر سوز همسر و معشوق عزیز خود مبتلا شد، جلالی بسن ٣٥ سالگی با يكعالم عشق و علاقه به همسر و دلبر جگر گوشه خويش از دنیا چشم پوشید و تنها از خود فرزندی بنام بهاء الدین [word?] بافای خود یاد گار گذاشت. سیاه موی و پسرش تا هنوز حیات دارند. بهاءالدین همچون پدرش به شعر سرائی ذوق مفرطی داشته و از اشعار پدر خود پیروی میکند سیاه موی هنوز هم بآتش جدایی جلالی میسوزد اما چشمان درشت و گیرنده و موهای سیاه و مجعدش تاثیر و طراوت خود را از دست نداده است. نمونه چهار بیتی های انتخابى جلالی قرار ذیل است چهار بیتی ها صدف از موج دريا می زند سر چو لعل از سنگ خارا می زند سر طلوع صبحدم روی سیاه موی ز برج آشكارا می زند سر محبت گر فتد برسنگ خارا كند آن سنگ را چون آب دریا جلالی با محبت آشنا شد ز یمن همت استاد دانا لبت چون غنچه خندان است سیاه موی دهانت آب حیوان است سیاه موی جلالی همچو بلبل در فراقت بهر گلزار نالان است سیاه موی