Page 186

صفحه ارمغان مینه ( ) شاغلی محمد ابراهیم «خلیل» کس ندید است چنین قطرهٔ طوفان اثری فیض ازین باغ نبرد هر که برافراخت سری سرو از پنجاست که درعمر ندید است بری میکنی تنگ کنون از من وزین بیش نبود نقطه دائره پرم تو جز من دگری نکنی یار شب تار خود آن را هرگز که چو شمعش نبود سوز دل و چشم تری کرده آب در گوش تو جهانی را غرق کس ندید است چنین قطرهٔ طوفان اثری پیش آنانکه سراپای محیط ادب اند چون لآلی سخنی نیست گہر می گہری باغ حسن از عرق شرم طراوت گیرد نکشد جز گل تصویر ز شبنم ضرری تاک از دختر خود شور بعالم افگند آه اگر داشتی این دودهٔ شیرین پسری زلفش افتاده باطراف بناگوش ببین هیچ باشام نیامیخته زینسان سحری خوش بهشتیست شراب و شب مهتاب و رباب بابت نکته رس خوش سخن لب شکری گرچه داری تو بهرکس سروکاری جانا باش لله که من افتم بخیال دگری دختر رز که بود پیر و جوان مائل او نیست جز دلخوشی خلق جهانش هنری الفت سیم زبس عام شده از من هم برده دل نغمهٔ سیم و صنم سیمبری (شاغلی محمد ابراهیم «خلیل» عضو انجمن تاریخ) فصل گل مرکت بود خوبتر از آزادی بلبل زار که نمانده است چوبن اشجری گل و خورشید در آغوش خودش میگیرد آنکه گردد چو شبنم همه تن چشم تری مجمع انس مگر بلکه بگردیده «خلیل» [کدام؟] ابراهیم درو عارف و صاحب نظری