Page 180

صفحه از مفاخر مرسته ( ) خوب و طبع منقاد داشته و آثار منظومش متوسط و از تکلف خالی است درین جا از جمله آثار آزمر جوی چند بند مخمسی را که از غزل آبدار «ولی طواف» کاپلی ساخته قلم بندی مینمایم . به امید وصال دوست در هر صبح و هر شامی بطوف گرد کویش بسته ام بر خویش احرامی ز استغنای او کارم کشد آخر به بد نامی کجا حاصل شود کامم ز لعل شوخ خودکامی که در پایش همی غلطد هزاران سر بهر گامی نیا شد در وفا ثابت نه در عهد و نه در پیمان چوسوسن ده زبان دارد بهر يك صد رقم الحان ندانم دین و دل کار است بر آن سیم تن یا جان نگاهش آفت جان است غمزه آفت ایمان بقصد صید دل گستر ده زلفش هر طرف دامی ترا از بهر آن بنموده ام مجذوب ای قاصد روانت تا نمایم جانب محبوب ای قاصد نیاید از تو جز اینم دگر مطلوب ایقاصد چو مکتوبم بری ناو پس از مکتوب ایقاصد زبانی هم بگوئی از زبان بنده پیغامی روا داری نکردی بهر من غیر از جفا هرگز زحد بگذشت بیدادت نکردی اکتفا هرگز نخواهد شد دل من از کدورت ها صفا هرگز گهی یادم نکردی از وفا ای بیوفا هرگز به الطاف ارنمی ارزم نوازش کن بدشنامی بناگه دید مش سید«ولی» آن دلبر الطف میان کشته گان عشق خود میگشت صف در صف بدستش بودنای و چنگ وبر بط ارغنون ودف «ولی» را صبروعقل،هوش ودین ودل ربود از کف نگار مهوش وترك قبا پوشی گل اندامی مرحوم عبدالله «صابر» این جوان ناکام که غنچه های آرزو و آمالش را تند باد مرگ پیش از شگفتن پژمرده ساخت، فرزند چهارمین شیخ بهاءالدین مرحوم بوده در سال ۱۳۰۰ هـ.ش بدنیا آمد وبسن ۲۲ سالگی بسال ۱۳۲۲ در اندی ایفای وظیفه سر معلمی مکتب ابتدائیه اندار جان شیرین را بقبض ارواح سپرد .