Page 176

( ) « از عفان میمنه » صفحه مرحوم منشی علیرضا خان «رضا» فرزند گرامی شاد محمد خان مرحوم جناب منشی علی رضا خان متخلص به «رضا» میباشند که در سال ۱۲۵۴ شمسی در قریۀ اتیار کوهستان میمنه تولد یافته و تعلیمات ابتدائی خود را در مکاتب خانگی بسر رسانده بعد از ان شامل یکی از مدارس عربیه گردیده از حضرات علمای بزرگوارۀ ضل عصر خود علوم دینیات و فلسفیات و قوانین ادبیات را تحصیل نموده اند . «رضای» مرحوم یکی از شخصیتهای برجسته و از ذهنیت های روشن این محیط بوده افکار عالی و منطق اقناعی و ذکای قوی داشته اند و اوقات عزیز خویش را در خدمت و در خیر اندیشی توده صرف کرده و از امور رسمی از قبیل منشی گری حکومت اعلی و مدیریت گمرک اندخوی و ریاست بلدیۀ میمنه و دیگر چندین دوره وکالت مجلس مشوره را در عهده داشته و ظیفه شناسی و اجراآت اوشان رضائیت بخش بوده است و این مرد مهم وفاضل مسلم میمنه که حتی استاد «ندیم» قیصاری بذریعۀ قصیدۀ بلند بالائی مقام معارف و لیاقت او را می ستاید در ۳۱ سنبله سال ۱۳۲۴ شمسی چشم از جهان پوشیده و سه اثر نفیسی را که نامش را جاوید نگاه میدارد بیادگار گذاشته است . ۱- دیوانی است که مشتمل بر غزلیات و تخمیسات و قصاید ور باعیات و ترکیب بند و مثنوی است . ۲- رسالة اشرف الاخلاق است که در موضوع اخلاق نوشته شده و از طرف جمعیت العلمای افغانستان تصدیق گردیده ویک سلسلۀ آن در مجلۀ شریفۀ (حی علی الفلاح) نشر شده است . ۳- رسالۀ تحفۀ عزیزی است که دران چند غزل حضرت ابوالمعانی عبدالقادر «بیدل» را شرح کرده است . از نتایج افکار «رضا» غزل ذیل است زندگانی از نفس باشد بچندین پیچ و تاب تار این ساز از طپیدن ناله داردچون رباب نیست بی طوفان مشق هر قطرۀ بحر وجود آتشی از برق باشد در همه اجزای آب خاک گردم هم هوایت نیست بیرون از سرم گر به آب و آتش افتد بوی گل دارد گلاب گر شود اعضای من بر هم ، شود عشقت فزون نشاة پیدا میکند انگور گر گردد شراب نیست آسان طاقت درد فراق دوستان بر سر آتش ز مژگان اشك می ریزد کباب