Page 127

() ار مغان مینه ښاغلی ګل پا چا «الفت» دپښتون خوا لکه غر په هسك غاړه له اسمان لاندی اوسپږم خوچه وی د نیا ولا ړه په هیڅ شان نه محوه کیږم تیندم له مامه غواړه له هر چا پورته ښکا ریږم سر لوړی می له از له خپل ځان سر ه ر ا وړی پښتون له خدای پیدا کړه په دنیا باندی سر لوړی پښتانه له هر هړ یوا یه په یو ځای شم ټولو لی په یو فکر په یوه رایه زه شم روی جمع کو لی په یوه پښتون له ورایه مل پښتون ، ګرا نو لی دا تو ڼی تو ڼی پښتون زه پــو له اټه خپلو مه د پښتون په بده ورځ زه پښتا نه ژ ړ و مه ښاغلی عبد الخالق «خلیق» دکوز پښتون خوا چه د پښتنو په ګلستان کښی خزان وهلی پو ڼی یا سپیری ګلونه رحمان خوشحال شی تما شا کړی چه د پښو د ادب بیا و شوه پوښتنه دا حمد شاه بابا په کور کښی نن ننګیالی ځلمی دټول کړی څیړنه ښا غلی سلیمی «وردك» د ر پښتون خـوا ویش له خو به د بلبلو چغې تهار کړم د سحر وږمی په صد پو ږه بیدار کړم دیر افسوس می کړ چه دزوندسوم ویده شوی وم به محو که لا وی پورتـه شـوی دی خوا هاخوا ته می ستر ګی کړی ا ړا کی ورور می ناست و، څو ما نه لید ښما شا کی ما وی ورو ره ! ته رښتیا ځما وجود یی ځما د اهیله ده ، چه ته همیش مسعود یی مور او پلار باندی مودواړه څنګه ګران و ځما اوستا خوښی د دوی دزوندد ارمان و خپل انګړ مو څومره ښکلی او ودان و لوړ مقام مو له هر چا نه په جهان و ولی بیا چه څه وخت پس ته سره بیل شوو دواړه تبز و توجه ځانته ځانته خپل شوو دواړه خوار شوو، دواړه ایړ شواو پر دونه دواړه سپك شو و، دواړه پر شوو، ننګیالونه نه موهغه و دان کور شو او، رایا ته نه مونښګ کـروچه ورته شو (بابا) ته را شه بیا دزړ ی مینی انګار بل کړو ږاړه خاك دان کښی پور ته تعمیر بل کرو ته ځما دمینی ور و ر شه ښه په ستا شم زه ځما ریښتین غم خوار شه زه به ستا شم که ته څه رنګه چه اوس ده راته یانه شی له دواړو د پلار مینه میرا ثه